บทที่ 5 จูบกับคนที่เกลียด ? 1/1
โรงพยาบาล Q
"หมอ!!!! ฉีดยาด้วยหรอหมอ!!! ย้ากกกกกกกก!!!! ถ้าไม่ใช่หมอผมจะฆ่าคุณณณณณ!!!! "
ผมเดินหอบสังขารที่โดนผ้าสีขาวพันแผลเอาไว้อีกประมาณสองสามวันถึงค่อยมาเอาออก ตอนนี้รู้สึกคอเเหบเเห้งไปทั้งลำคอ ทำไมต้องฉีดยาด้วยพิษมันไม่เเล่นเข้าหัวใจหรอก ผมบอกหมอเเล้วก็ไม่เชื่อ ผมไม่ได้เถียงหมอ ผมเเค่ไม่ชอบเข็มอะ -.-
แต่โชคดีมากที่แขนผมมันโดนแค่น้ำร้อนแต่ไม่หนักมากเนื้อเลยไม่เปิดเหมือนโดนน้ำร้อนเดือดจัดๆ ซึ่งมันก็ดีแล้วแหละเพราะผิวขาวบอบบางของผมแค่โดนไรฝุ่นก็แดงแล้ว ผมเบื่อที่ตัวเองต้องอ่อนแอต่ออากาศพวกนี้ชะมัด!
เออ อีกอย่างนึงพี่เเกทำกาเเฟหกบ้านอยู่ไหนฟร่ะ พ่อจะตามไปเรียกค่าชดใช้!
“เเยกกันตรงนี้เเหละ” ผมว่า คนตรงหน้าช้อนสายตาขึ้นมามองผมพร้อมกับยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อตามเดิม
“พี่ไปส่ง แขนเราเจ็บอยู่หนิ”
"ไม่ต้อง"
"พูดกับรุ่นพี่.."
"ให้มันมีหางเสียง กำลังจะพูดเเบบนี้สินะ"ผมว่าออกไปอย่างรู้ทัน คนตรงหน้าส่ายหน้าอย่างเอือมผมช้าๆ ช่วยไม่ได้ผมไม่ได้ขอซะหน่อย
"งั้นก็กลับกับพี่ เดี๋ยวไปส่งเอง"
"ช่างเถอะๆ เอาเป็นว่าผมขอบคุณพี่มากนะที่มาส่งแถมยังออกค่ารักษาพยาบาลไว้เอาไว้พรุ่งนี้ผมจะกดเงินแล้วไปคืน.. เราแยกกันตรงนี้นะ” ผมฉีกยิ้มเสแสร้งซึ่งเขาก็คงจะรู้แหละว่าผมไม่เต็มใจ
พอพูดจบผมเลยเลือกที่จะเดินหนีออกมาจากโรงพยาบาลเขาเองก็ไม่ได้รั้งผมเอาไว้หรอก ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเขาหนิ อีกอย่างเจ้าตัวควรจะรู้ว่าผมไม่ชอบเขาเเล้วก็อยู่ให้ห่างๆ ผมสิ นี่ชอบทำดีให้อยู่เรื่อย ผมไม่หลงกลเขาหรอก!
"เจ็บโว้ย"ผมบ่นพลางมองเเขนตัวเองนิ่งๆ ก่อนจะออกไปยืนรอรถเมล์หน้าโรงพยาบาลเเทน นี่ก็ปาไปจะทุ่มอยู่แล้วอากาศก็หนาวอีก ฝนพึ่งหยุดตกไปไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เอง
วันนี้คือวันซวยๆ ของผมนี่เอง - -
“เห้ยๆ ๆ ๆ ๆ!!!!” ผมร้องเสียงหลง เนื่องจากไอ้รถเก๋งที่แว้นมาแต่ไกลขับชะแหล่บเบี่ยงซ้ายมาแล้วน้ำจากท่อที่มันขังอยู่ด้านหน้า ณ บัดนี้ได้แตกกระจายเปรอะเปื้อนชุดนิสิตนักศึกษาผมเรียบร้อย จากเสื้อนักศึกษาสีขาวสะอาดตายตอนนี้กลับกายเป็นเสื้อลายด่างทุกเเต่งเเต้มด้วยน้ำขังจากท่อเรียบ
เรื่องกลิ่นนี่ไม่ต้องพูดถึง สะพรึงกว่าหนูตาย = =
ผมถึงกับกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความแค้นก้มมองสภาพตัวเองเปียกปอนไปด้วยน้ำเน่า กลิ่นนี่คล้ายว่าหมาเน่าตายมาแล้วหลายวัน!
ขาผมยืนเเข็งทื่อก่อนหน้านี้ผมจำได้ว่าสมองผมมันสั่งให้ก้าวถอยหลังหลบเหตุการณ์นี้ไหงมันไปเเต่ความคิด เเต่ร่างกายยืนนิ่งเเบบนี้
โว้ยย! ทำบุญล้างซวยสักเก้าวัดดีมั๊ยวะ!
สายตาผู้คนที่ผ่านไปมาต่างมองผมกันไม่หยุดหย่อน เออ! ไม่เคยเห็นลูกหมาตกน้ำหรือไง! ฟันล่างฟันบนกระทบกันกึกๆ ถ้าไอ้คนที่มันนั่งในรถเมื่อกี้ผมจับได้ว่ามันเป็นใคร ผมจะบดกระดูกมันให้แหลกเป็นผุยผง!
ไอ้เวงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!
“นี่!!! "
ผมตะโกนไล่หลังรถคันนั้นไป เเต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอาเลือดหัวมันออก รถคันหรูที่ผมคุ้นตาก็เข้ามาจอดที่ท่าพร้อมกับเจ้าตัวที่เดินลงมาจากรถพอดี เขาควรกลับบ้านไปกินนมเเล้วนอนซะ เเล้วให้เขามาเห็นผมสภาพนี้เนี่ยนะ
เหอะ! เเต้งก๊อด!
"หึๆ "
"ขำอะไร"
ผมตวาดเเว้ดใส่เขา วายุภัคร ผู้ที่หน้าหนามิสนเเดดสนลม ขนาดผมทำท่าไม่อยากจะคุยด้วยขนาดไหนเขาก็ยังจะตามมาอีก นี่เขาคงตามมาหัวเราะเยาะผมสินะ น้ำท่อไม่ได้อร่อยอย่างที่คิดเลยสักนิด!
"เปล่า ให้พี่ไปส่งเหอะ เสื้อผ้าเปียกเเบบนี้ เเท็กซี่คงไม่รับ"
"ใครบอกจะนั่งเเท็กซี่ นู่นรถเมล์มานู่นเเล้วว้อยยยยย!! "
ผมชี้ไปทางที่รถเมล์วิ่งมา พอมันจอดเทียบท่าเท่านั้นเเหละผมถึงกับตีนสปีดตีนหมาวิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว โดยที่ยังมีเสียงของเขาไล่ตามหลังมาติดๆ บอกตามตรงว่าผมโคตรอายสภาพผมตอนนี้เเม่งโคตรเหมือนลูกหมาตกน้ำเน่าอะ กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ขืนอยู่ต่อไปเขาได้หัวเราะเยาะผมมากกว่านี้เเน่!
เเต่ตอนนี้ผมคงต้องยืนหลบหลังๆ ไกลผู้ไกลคนเขาหน่อย กลิ่นน้ำขังมันรุนเเรงต่อโพรงจมูกผมเหลือเกิน เเต่ผมไม่มีทางนั่งรถหรูของเขาให้คันตูดเเน่นอน!
คนเเบบเขาเอาชนะคนอย่างผมไม่ได้หรอก! อย่าหวังเลยเหอะ!
