บทที่ 6 จูบกับคนที่เกลียด ? 1/2

สองวันต่อมา..

มหาวิทยาลัยฮงโด

เเขนข้างซ้ายผมเป็นอันใช้ไม่ได้เรียบร้อยเพราะต้องพันผ้าเอาไว้ ดีนะที่หมอบอกว่าผิวของผมไม่ได้เป็นอะไรหนัก พอผ่านไปสักอาทิตย์สองอาทิตย์เดี๋ยวมันก็จะหายไปเอง เเต่กว่าเเม้งจะหายเล่นเอาผมล้างก้นไม่ถนัดหรือหยิบจับอะไรเเทบจะไม่ถนัดเอาซะเลย กลัวมันเปียกด้วยเเหละ นี่ถ้าเปื้อนอึก็ไม่โอเคไง -.-

เย็นนี้ผมมีนัดเรียนทำขนมกับเชฟเคน เขาเป็นคนบอกให้ผมเรียกเขาว่าอย่างนั้น เเละเขายังบอกอีกว่าถ้าอยู่มหาวิทยาลัยให้เรียกว่ารุ่นพี่เเต่หลังจากที่หมดเวลาเรียนให้เรียกว่าเชฟเคนเเทน เยอะเนอะ

เเละร้านของเขาก็ตั้งอยู่ใจกลางเมืองของที่นี่ต้องนั่งรถไปประมาณครึ่งชั่วโมงหรือบางวันเล่นเป็นชั่วโมงเนื่องจากรถติด -*-

อ้อ ลืมบอกไปว่าไอ้พลูมันไม่ได้มาเรียนกับผมหรอก ที่จริงผมก็อยากให้มันมาเรียนด้วยกันมันจะได้ทำเเต้มนำผู้หญิงคนอื่นไง เเต่เเม่มันไม่อนุญาตอีกอย่างบ้านมันอยู่ไกลจากที่นี่มากอีกด้วย มันน่ะเรียนเก่งจนผมอยากจะผ่าสมองมันออกมาเเล้วดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง

เก่งฉิบหายเลย

"เปาเราสรุปชีสงานเมื่อคืนมาให้ เอาไว้อ่านก่อนสอบนะ"

"อื้ม ขอบใจนะ"

ผมบอกก่อนจะหยิบชีสงานที่ไอ้พลูมันสรุปเอามาใส่กระเป๋สะพายตัวเองเอาไว้ ปกติมันก็จะทำเเบบนี้ก่อนสอบย่อยทุกครั้ง ซึ่งถามว่ามันทำเเบบนี้ให้ผมเเล้วคะเเนนดีขึ้นกว่าเดิมมั๊ย? บอกเลยว่าไม่ = ='

"เออพลู พี่เคนเขาบอกให้มาชวนไปงานวันเกิดพี่หมอกเพื่อนเขา"

"พี่หมอกน่ะหรอ.."

"อืม นั่นเเหละ"

'สายหมอก' ไอ้เสือสายพยัคฆ์ร้ายอีกคนหนึ่งในกลุ่มเเก๊งของพี่เคน กลุ่มเขามีอยู่ห้าคนห้าเสือเเต่ผมไม่รู้หรอกว่ามีใครบ้างอะ รู้จักเเค่เขากับพี่หมอกนั่นเเหละ เเต่ไอ้ข่าวเลืองลือตำนานห้าเสือนี่ได้ยินมานานมาก

คนอื่นผมไม่รู้ เเต่คนที่ผมไม่ชอบก็คือ ไอ้พี่เคน!

ผมว่านะคนที่จะคบกันได้ก็คงต้องนิสัยเหมือนกันหรือมีอะไรคล้ายๆ กันถูกมั๊ย ..เเล้วพวกเขาห้าคนเห็นมีคนบอกคบกันมาตั้งเเต่ปีหนึ่งยันปริญญาโทยังไม่เลิกคบกันอีกเนอะ นับถือจริงๆ อืม

"ไม่รู้สิ เราขอบอกเเม่ก่อนก็เเล้วกัน.."

"เออลืมไปเลย.. พี่เคนฝากขนมมาให้"

ผมว่าพลางยื่นถุงเค้กช็อกโกเเลตที่พี่เเคนเขาฝากมาให้ไอ้พลูมัน เห็นบอกเป็นสินค้าตัวใหม่อะเลยอยากเอาให้มันชิมดู ซึ่งผมลองกินเเละ อืม อร่อย มาก -*-

"อ๋อ.. พี่เคนบอกว่าจะทำเค้กเเบบใหม่ใช่มั๊ย"

"อืม นั่นเเหละ"ผมตอบสั้นๆ เพราะสายตากำลังกวาดไล่อ่านหนังสือก่อนสอบอยู่

ทุกวันนี้นั่งอ่านสูงตรทำขนมหนักมากช่วงนี้ ผมมีความฝันว่าอยากจะมีร้านเค้กเป็นของตัวเอง เคยไปขอเงินพ่อบอกว่าอยากลงทุน เท่านั้นเเหละพ่อเเทบตัดพ่อตัดลูกกันเลยทีเดียว พ่อรักผมมากเเน่ๆ อะ พ่อบอกมีความฝันก็ต้องสานฝันตัวเอง อย่าหยุดทำ หมั่นขยัน อดทน ฝึกฝน ซึ่งของเหล่านั้นมันยากยิ่งกว่าข้อสอบใดๆ ในโลกที่เคยทำซะอีก

ผมความอดทนต่ำ ใครๆ ก็รู้ดูจากที่พึ่งกระทืบไอ้เเว่นไปเมื่อสองวันก่อนน่ะ -*-

"น้องเปา.. เพื่อนพี่มีคนฝากของมาให้"

"ให้ใคร? "

ผมเงยหน้าเเละเลิกคิ้วใส่ผู้ชายน่าจะอายุมากกว่าผมยื่นช็อกโกเเลตกล่องใหญ่ส่งมาให้ สิ่งที่ผมพูดออกไปไม่ได้ทำให้เขาหน้าเสียเเต่อย่างใดเพียงเเต่ทำให้เขายักไหล่เหมือนไม่เเคร์สิ่งใดในโลกเเถมยังยืนเอามือล้วงกระเป๋าผิวปากสบายใจเฉิบ

"น้องชื่อเปาใช่ป่ะล่ะ"

"อืม"

"ถ้าใช่ก็ถูกคนเเล้วล่ะ เพื่อนพี่ฝากมาให้อะ"

"เพื่อนพี่อะใคร ทำไมต้องให้ถามหลายรอบ เเค่ตอบมา กลัวน้ำลายบูดหรือไง"

"บอกไม่ได้หรอก ความลับ"

ท่าทางดูติสก์ๆ ของเขาบวกกับสายตาไร้อารมณ์ของเขาซึ่งมันดูขัดกันมากเลยนะ รูปร่างสูงโปร่งบุคลิกดูเหมือนนจะใจดีเเต่กลับมีเเววตาที่เย็นชาเเบบนั้นมันอะไรกัน เเต่มันก็ยังทำให้เขาดูดีใช่ย่อย เเต่ละคนที่เข้ามาคุยกับผมนี่มีใครที่ปกติกันมั่งวะเนี่ย

"ถ้าความลับก็ไม่อยากรู้อะ เอากลับไปเถอะ"ผมว่าเเล้วเลื่อนกล่องช็อกโกเเลตกลับไป เเต่ก็ยังไม่พ้นมือไอ้พลูที่มันสะกิดผมหยิกๆ มันไม่อยากให้ผมเเสดงด้านนิสัยไม่ดีออกมาให้คนอื่นเห็นไง มันเลยกระซิบบอกให้ผมรับของจากพี่เขาเอาไว้

"เอ้าๆ ๆ ไม่ได้ๆ เพื่อนพี่ฝากมาเเล้วเอาไปเหอะ พี่ขี้เกียจทะเลาะกับมัน"

"รับไว้เถอะเปา สงสารพี่เขา.."