บทที่ 7 จูบกับคนที่เกลียด ? 1/3
ไอ้พลูมันสะกิดเเขนผมเบาๆ หวังจะห้ผมรับขนมเอาไว้เเล้วเลิกต่อปากต่อคำ ซึ่งไอ้เราก็ไม่ค่อยอยากจะมีเรื่องด้วยช่วงนี้ยิ่งเบลอๆ อยู่ ผมเลยจำยอมต้องรับเอาไว้เเล้วก็เขี่ยเบี่ยงไปให้ไอ้พลูมัน สักพักพี่เเกเองก็เดินล้วงกระเป๋าออกไปสบายใจเฉิบ
"เเกเอาไปดิพลู น้องภูมิจะได้กินด้วย"
"เเล้วเปาไม่กินหรอ"
"โตเเล้วใครเขายังทำเเบบนี้.. เด็กน้อยชะมัด"
ผมว่าเสียงดังลั่นจนสายตาที่ผมรู้จักหันมามองผมพอดี พี่เคนเขายืนพิงเสาในมือเขี่ยมือถือในมือเล่นไปด้วย สายตาที่เขามองมาทางผมคล้ายว่าจะไม่สบอารมณ์เหมือนอย่างเคย ตอนสอนก็โคตรดุไม่เหมือนตอนที่หม้อสาวเลยสักนิด ถ้าไม่ติดว่าสอนฟรี อั่งเปาคนนี้ไม่เกลือกตัวเข้าไปหรอก
ผมยังพูดไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก่อนที่พี่เคนเขาจะเดินเข้ามาพูดเเทรกเเบบนี้ ที่ผมหมายถึงมันก็คือโตเเล้วเขาเเมนๆ กันเเล้วปะวะ ไม่มาทำตัวขี้อายเเหล่ว
หมดยุคทุ่งลาเวนเดอร์เเล้วครับ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทุ่ง GOLD FLOWER ครับผม
"ถ้าไม่อยากกินก็เอาไปทิ้งซะสิครับ"
"ว่าไงนะ"ผมเลิกคิ้วถามเขาด้วยความสงสัยปนความหมันไส้ มีสิทธิ์อะไรจู่ๆ เดินมาพูดจาสุนัขไม่รับประทานเเถมยังหยิบกล่องช็อกโกเเลตในมือผมไปทิ้งในถังขยะอีก เเล้วราคามันก็ดูไม่น่าจะถูกอีกด้วย อย่างน้อยคนที่ซื้อให้ผมเขาจะได้รู้ว่าผมรับมันมาเเล้ว เเต่เขานี่อะไรวะ ผมอุตส่าห์รับเอาไว้ เเล้วเขาเป็นใครมาทำเเบบนี้
"เป็นบ้าอะไรถึงเอาของคนอื่นเขาไปทิ้งเเบบนั้น! "
"เปาใจเย็น.."
"คนที่เขาฝากมาให้เรา เขาคงไม่อยากให้เเล้วล่ะ.."
"พูดบ้าอะไรของพี่ สมองเสื่อมเลอะ! อยากเป็นศัตรูกันใช่ปะวะ! หรือต่างคนต่างอยู่มันจะตาย! "
"เปาเราบอกให้ใจเย็นไง"ไอ้พลูมันรั้งเเขนผมเอาไว้ บอกตามตรงว่าผมเกลียดสายตาเหยียดๆ ของเขาที่มองมาตอนนี้ฉิบหาย ทำอย่างกับตัวเองเป็นคนให้ไอ้ช็อกโกเเลตนี่ผมมาอย่างงั้นน่ะ ถึงทำเป็นรู้ดีไปซะหมด
"เเต่นั่นมันของเราเขาทิ้งเเบบนั้นไม่ได้นะเว่ย"
"ช่างมันเถอะ อย่ามีเรื่องเลยนะ"
"จะบอกอะไรให้นะ คนที่ไม่รู้ค่าของสิ่งของที่คนอื่นตั้งใจให้ เขาก็ไม่ควรได้รับมันหรอก เด็กน้อย"
หน็อย! ยั่วโมโหเเต่เช้าเลยนะเชฟเคน!!!
"ไม่เย็นเเล้วโว้ย! "
ซ่า!!!
ไม่ทันเเล้วครับตอนนี้มือผมมันลั่นหยิบเเก้วน้ำเเดงบนโต๊ะที่น้ำเเข็งมันเริ่มละลายบ้างเเล้วสาดใส่หน้าเขาเต็มๆ เเละผมเองก็ไม่กลัวเขาด้วย ผมถึงได้ยืนกรานอยู่ตรงนี้ เเละต่อให้เป็นลูกบริหารที่นี่ผมก็ไม่กลัวถ้ามาทำนิสัยเเบบนี้ใส่
จะใหญ่มาจากไหนเขาก็ไม่มีสิทธิ์เอาของของผมไปทิ้งเเบบนี้ หน้าด้านที่สุด! ผมควรจะเกลียดคนเเบบเขาต่อไปสินะ ให้ตายก็ไม่มีทางญาติดีด้วยเด็ดขาด!
"พอดีว่าผมอยากจะทิ้งน้ำ เเละผมตาไม่ดีเห็นพี่เป็นถังขยะ ผมก็เลยทิ้งผิดที่ไปหน่อย ..ขอโทษจากใจจริง! "ผมว่าพลางขยับเเว่นตัวเองเล็กน้อย
ประโยคหลังผมพูดเน้นคำเเละสายตาที่เย้ยหยันเขากลับไป ผมหันไปมองกล่องช็อกโกเเลตที่นอนหงายท้องอย่างเดียวดายในถังขยะสลับกับมองหน้าเขาท่ามกลางเสียงฮือฮาของคนในโรงอาหารนี้ด้วย
"อั่งเปา! "
"ครับ! เรียกผมทำไมครับ! "
"ไอ้เด็กเเสบ จะลองดีกับพี่งั้นหรอ"
