บทที่ 8 จูบกับคนที่เกลียด ? 1/4
"ผมไม่ได้ลองดี เเต่พี่ต่างหากที่ล้ำเส้นมาในส่วนของผม ของนั่นมีคนฝากมาให้ผม พี่ไม่มีสิทธิ์เเตะต้องมันด้วยซ้ำถ้าผมไม่อนุญาต! "
"เหอะ ตลกชะมัด"
"ตลกบ้าอะไรล่ะ ที่นี่ไม่มีคณะสามช่าโว้ย! "ผมเริ่มจะโวยวายเหมือนคนเสียสติ ยิ่งเห็นท่าทีที่นิ่งเรียบเเต่เเฝงความร้ายกาจไว้เเบบนั้น ผมก็ยิ่งโมโหอยากจะเอามือตะกายหน้าให้เเหกไปข้าง เเต่เขากลับเเสยะยิ้มออกมา สายตาของคนทั้งโรงอาหารจับจ้องไปที่เขาเป็นตาเดียว
"พี่เปียกหมดเเล้ว เราก็เช็ดสิครับ.."
"เป็นบ้าอะไร.."
ผมลดโทนเสียงลงเล็กน้อย คนตรงหน้าเขาเปลี่ยนจากสายตาที่เกรี้ยวกราดเมื่อกี้กลายเป็นเซ็กซี่เเทน มือหนาไล้ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาที่เปียกไปด้วยน้ำเเดงจากผมเองที่เป็นคนทำ เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ ได้เป็นอย่างดี เเละผมเองก็ตะลึงในหุ่นของเขาไม่ต่างจากคนพวกนั้น เขาหุ่นดีเหมือนนายเเบบ กล้ามหน้าท้องลอนสวยงาม น่าจับต้อง
เชี่ย! คิดอะไรอยู่วะกู!
"กรี๊ด! พี่เคนโคตรหล่อเลยอะเเกรรรร ฉันรักเค้า ฉันจะเเต่งงานกับเขาาาา"
"เอิ่ม.."
ผมอ้าปากค้างสายตามองไปที่เหล่านักศึกษาหญิงมุงดูกันเป็นตาเดียวในมือกดชัดเตอร์ถ่ายเขารัวๆ ผมล่ะเชื่อว่ามโนของคนเรามันเลยเถิดได้ถึงป่านนี้ บร๊ะเจ้า!
"เปาอย่าให้พี่เขาถอดนานกว่านี้ได้ไหม เราหวง.."
ว่าเเล้วเชียวว่าประโยคสุดซึ้งจะต้องออกมาจากเพื่อนสุดที่รักของผม ให้ตาย! เมื่อกี้ผมยังโวยวายหวังว่าเขาจะหน้าเเตกบ้างเเต่ผมจะต้องเป็นคนเข้าไปเช็ดเสื้อให้เขาเเล้วหน้าเเตกเองหรือไง ไม่มีทางซะหรอก อยากโชว์ของนักก็โชว์ไปสิ เเก้กางเกงด้วยยิ่งดี เหอะ!
"โชว์ไปสิครับ รปภ.มาจับคนบ้าที! "
"อั่งเปา เราจะโกรธเเล้วนะ! "
"เวรฉิบ! "
ผมสบถออกมาเบาๆ หลังจากที่ไอ้พลูมันทั้งสะกิดเเล้วหยิกผมยิกๆ ผมเลยจำใจต้องหยิบเสื้อกันหนาวของผมเข้าไปปิดช่วงอกเขาเอาไว้ จนเสียงโห่ดับฝันพวกเธอมันดังขึ้น โวย! อยากดูก็ไปขอเขาเอาสิโว้ย! ยัยพวกบ้าพวกนี้
จังหวะที่ผมจะชักมือออกคนตัวสูงกลับกระชากเข้าหาตัวไม่ให้ผมไปไหน เขายังใช้สายตาสำรวจตัวเองอย่างพิจารณา อย่าคิดว่าเป็นคนมีบุญคุณเเล้วจะทำอะไรก็ได้นะ ในเวลาเรียนผมนับถือเขาเป็นอาจารย์ที่เคารพ เเต่นอกสถานที่เวลานอกเเบบนี้ล่ะก็..
เรา เป็น ศัตรู กัน!!!!!
"คิดจะทำบ้าอะไรหะ เเผนตื้นๆ ทำอะไรผมไม่ได้หรอก.."
"คิดดูสิ ถ้าพี่จูบเรา เปาเองก็อาจจะทะเลาะกับก้านพลูได้.. เผลอๆ เอฟซีพี่จะถล่มเราเอานะ"
"พี่รู้ว่าไอ้พลูมันชอบ เเต่ก็ยังเฉยเนี่ยนะ"
"พี่ไม่เคยให้ความหวังใครทั้งนั้น"
"เเล้วไอ้พลูล่ะ ยังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่ปะวะ"
"พี่ก็คือพี่ ไว้เรารู้จักดีกว่านี้จะดีกว่า.. มันมีอีกหลายอย่างที่เด็กน้อยเเบบเรายังไม่รู้"
"ที่ผมรู้ก็คือความเหี้ยของผู้ชายเเบบพี่ โคตรทุเรศ! "
"อยากมองเเบบไหนก็ตามใจ.."
ผมไม่ได้สนใจประโยคอื่นมีเเค่ไม่กี่พยางค์เท่านั้นที่ผมใส่ใจ เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเเต่เเฝงไปด้วยควันดำในอากาศ เขาคิดอะไรอยู่กันเเน่ตอนนี้
ผมล่ะเดาไม่ออก จะมาไม้ไหนกันเเน่ เเต่สิ่งที่ผมได้กลับมาจากเขาคือการนิ่งเฉยเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมพูดออกมา
เขายกยิ้มมุมปากมันใกล้ผมจนลมหายใจเราปะทะกัน จนผมสัมผัสได้ถึงริมฝีปากของเขาที่มันเฉียดใกล้ริมฝีปากผม
"ถ้าพี่จูบผม ...พี่จะต้องเกลียดตัวเองไปตลอดชีวิต"
"ทำไมพี่จะต้องเกลียดตัวเอง"เขาว่า ริมฝีปากเฉียดผมไปมาจนรู้สึกขนลุกชูชันเเต่ด้วยความที่ผมตัวเล็กกว่าผมไม่อาจสู้เเรงเขาได้เลย
"เพราะผมเกลียดพี่.. การที่ได้จูบกับคนที่เกลียดตัวเอง น่าสรรเสริญอย่างงั้นหรอ? "
