บทที่ 85 ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าเลย.. ยิ่งดี 1/4

ผมตะโกนผ่านประตูอย่างหมดความอดทน จนด้านนอกเงียบไปสักพักผมถึงลุกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองเเล้วมองส่องลอดตาเเมวที่หน้าเห็นพี่เคนยืนขมวดคิ้วเข้าหากันเเน่น เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่ไม่มีเเม้เเต่ที่จะติดกระดุมให้ครบทุกเม็ด

มันรีบขนาดนั้นเลยใช่ไหมล่ะครับ..

"อั่งเปา..ออกมาหาพี่หน่อย"

"ฮึ.."

ผมว่าก่อนจะเดินไปที่โต๊...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ