บทที่ 9 นอนค้างสักคืนสิ 1/1
[SPEAK PART :: KENTA]
เด็กน้อยงั้นเหรอ?
เฮอะ!
เด็กนั่นทำให้ผมอยากจะบ้าตาย และดูเหมือนเขาจะพอใจกับการที่ได้กวนประสาทผมอย่างมาก ผมอุตส่าห์หนีมาสูบบุหรี่เงียบๆ คนเดียวในห้องน้ำรอเสื้อแห้ง แต่ภาพท่าทีที่ผยองของคนตัวเล็กมันทำให้ผมรู้สึกหัวร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ปกติผมไม่ชอบกินเด็ก มันหลอกง่ายเกิน บางทีก็ใสเกินไป แต่กับเจ้าดื้อนี้เลือดลมมันร้อนรุ่มอยากปราบเด็กดื้อซะให้เข็ด เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าสาดน้ำใส่หน้าผมเลยสักคน แต่เด็กนี่ทำได้ โคตรสุดยอด ถือว่ากล้ามากและกันที่เหยียบหนวดเสือได้
กระตุกหนวดพี่แบบนี้ จะไม่รับผิดชอบก็ยังไงอยู่ถูกไหม
“มาทำอะไรตรงนี้วะเพื่อน เสื้อผ้าไม่ใส่ด้วย”
“รับลมมั้งไอ้สัสถามได้ นู่นดูเสื้อกู”
ผมพยักเพยิดให้มันมองเสื้อที่ตากพาดอยู่บนเชือกห้อยต่องแต่ง ก่อนจะขยี้บุหรี่จนควันดับและโยนมันลงถังขยะให้เหมือนกับช็อกโกแลตเมื่อเช้าไปซะเลย ผมก็เเค่อยากให้บางอย่างตอบเเทนที่อุตส่าห์มาช่วยเก็บร้านหรือทำความสะอาดร้านบ้าง เเต่ผมไม่อยากบอกหรอกว่าของนั่นมันมาจากผมเพราะถ้าเขารู้เขาไม่รับมันเเน่ ผมเองก็ไม่อยากจะบอกอยู่เเล้วเเค่เขากินมันเเล้วชอบผมก็โอเคเเล้วล่ะครับ
"เเหม่ กูก็นึกว่ามาเเก้ผ้ายั่วสาว"
"พ่อมึงเหอะ"
เพื่อนผมที่หน้าตากวนส้นตีนหน่อยๆ มันชื่อ สายหมอย เอ้ย สายหมอก เออเอาเข้าจริงแก๊งเราก็จัญไรกันแบบนี้ทุกคนอะ
ความหื่นไม่ฝืนธรรมชาติเป็นสิ่งที่มีเสน่ห์สำหรับผมครับ
"มันก็ช่วยไม่ได้น่ะน๊า เสือกไม่บอกว่าของมึง.. เด็กมันห้าวเว้ย"
“ไอ้ห่าหนิ เพื่อนกูจริงเปล่าวะ สะใจจังนะที่กูมายืนถอดเสื้อแบบนี้เนี่ย” ผมหันไปว่ามันทันที ตอนนี้ผมไม่สบอารมณ์ขั้นสุดบอกเลย ยิ่งเห็นหน้ากวนๆ ของไอ้ห่านี่มันแล้วทำให้ผมนึกถึงไอ้เด็กแสบนั่น คันไม้คันมืออยากทำโทษเด็กสักครั้ง
“เพื่อนมึงสิวะ เพื่อนกันมาตั้งหลายปี”
“เหอะ”
“ฮอตใหญ่แล้วนะมึง ดูเพจเอาไปลงดิคนแชร์เป็นพันๆ อีห่า”
“อีห่าเหี้ยอะไรของมึง”
“อ่อ กูทดสอบเป็นป้าข้างบ้านว่ะ เห็นแกอุทานบ่อยๆ แต่ช่างเถอะ นี่เว้ยเพจที่เอารูปมึงไปลง.. ดังกระฉ่อนแบบนี้สาวมาไม่ขาดสายเว้ย”
มันว่าเสียงดูตื่นเต้น หน้าตาแม่งตื่นเต้นกว่าผมเองซะอีก ที่จริงผมก็เฉยกับเรื่องพวกนี้นะ พวกเขาเหมือนโรคจิตบางคนผมว่า ขนาดผมเข้าห้องน้ำยังเคยมีคนมาแอบถ่าย เอาจริงแอบหลอนจิตเหมือนกัน แต่ผมบอกไปแล้วว่าถ้าอยากเห็นของจริงให้ไปหาผมที่ห้อง เดี๋ยวจัดเลย!
ผมมองเพจบนโซเชียลที่มีคนแชร์ต่อเนื่อง เป็นรูปที่ผมอ่อยถอดเสื้อเมื่อเช้านี่เอง ที่จริงไม่ได้อยากจะโชว์หรอกอยากจะแกล้งเด็กนั่นต่างหาก
ทำเจ็บแสบไว้เยอะนะ เอาคืนนิดๆ หน่อยไม่เห็นเป็นไร
ผมเห็นแววเขานะในการเป็นเชฟทำขนม ในเวลาเรียนตั้งใจดีมาก เสียอย่างเดียวชอบเถียงผมเนี่ยแหละ ถ้าไม่อคติกับผมนะ ป่านนี้เก่งไปนานแล้ว โธ่! อีกอย่างผมเห็นเป็นรุ่นน้องคณะเดียวกันหรอก เกรดก็ห่วยขั้นเทพจากที่ก้านพลูบอกมา ผมก็เเค่อยากยื่นมือไปช่วยสอนเเค่นั้นเอง
ผมรู้อยู่หรอกว่าใครชอบหรือไม่ชอบขี้หน้า เเต่ทำยังไงได้เราไม่สามารถบอกให้คนทั้งโลกมารักเราหรือเข้าใจความเป็นเราหรอกครับ เพราะงั้นก็ใช้ชีวิตเราให้เต็มที่ดีกว่า
“ช่างดิ กูไม่แคร์โลกมึงก็รู้”
“แต่ถ้าเป็นน้องเปามึงแคร์ใช่ป้ะ” มันว่าแล้วหัวเราะผมใหญ่ ไอ้ห่าหนิมึงไปโดนตัวไหนมาวะ
“พูดเหี้ยอะไรไม่เข้าหู ไปไกลส้นตีนกูเลย” ผมว่าก่อนจะยกเท้าทำท่าจะถีบแม่ง
“นี่หมอกเอง เพื่อนเคนนะครับ แล้วไอ้โฮมได้เอาของไปให้น้องเขาปะวะ”
“ให้ ช่างแม่งเหอะ พูดละของขึ้น”
