บทที่ 97 ลางสังหรณ์ 1/2

ไม่ทันขาดคำร่างสูงตรงหน้าก็ยีดครองพื้นที่บนร่างกายของผมได้อีกครั้ง เขาใช้ความใหญ่ของร่างกายตัวเองบดเบียดให้ผมนอนราบลงไปกับเตียงใหญ่ ก่อนที่เขาจะเป็นคนขึ้นคร่อมเเละรวบเเขนข้างนึงของผมเอาขึ้นไว้เหนือหัว ผมได้เเต่นอนมองเขาตาปริบๆ ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงเเค่เเสงไฟสลัวๆ จากห้องน้ำสาดส่องมาเท่านั้น

รสริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ