บทที่ 1 ไอริณ
“คัท! ปิดกล้องได้!!”
สิ้นเสียงประกาศผ่านโทรโข่งของผู้กำกับ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณกองถ่าย
ทีมงานเบื้องหลังต่างโห่ร้องด้วยความโล่งใจที่การออกกองต่างจังหวัดอันยาวนานนับเดือนได้สิ้นสุดลงเสียที
ร่างระหงในชุดไทยพื้นบ้านชะงักหยดน้ำตาที่กำลังรินไหล หน้าหวานคมระบายยิ้มเหนื่อยอ่อนขณะทอดสายตามองท้องฟ้ายามรุ่งสาง ใจดวงเล็กพลันหวนคิดถึงบ้านเกิดในจังหวัดเล็ก ๆ แถบภาคกลางที่คุ้นเคยกับสำเนียงเหน่อจับใจ
ในอดีต เธอเองก็เคยต้องตื่นเช้าตรู่แบบนี้เพื่อช่วยแม่และยายเก็บผักริมร่องน้ำ
“พี่ไอริณคะ”
เสียงเล็ก ๆ ของเจ้าเปี๊ยก หรือ สุดา เด็กผู้ช่วยสุดขยันเอ่ยเรียกด้วยความเกรงใจ พร้อมยื่นผ้าขนหนูผืนใหญ่ให้
“ขอบใจจ้ะ”
มือเรียวขาวดุจลำเทียนรับผ้ามาซับคราบน้ำตาจากการแสดงบทดราม่าฉากสุดท้าย
‘ไอริณ’ หรือชื่อจริง ‘จันทน์กระพ้อ อินทขันต์’
นางเอกสาวซูเปอร์สตาร์ ค่อย ๆ ก้าวเดินออกจากดินโคลนชื้นแฉะ โดยมีเจ้าเปี๊ยกคอยช่วยยกชายผ้านุ่งสีเข้มตามหลังไปจนถึงเต็นท์ชั่วคราวสำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ยายเชอรี่ เป็นอะไรไป เงียบเชียวเพื่อนสาว”
ไอริณเอ่ยทักผู้จัดการส่วนตัวร่างเป็นชายแต่หัวใจหญิงเต็มร้อย ที่เอาแต่ขมวดคิ้วจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือเขม็ง
“แกแย่แน่ ๆ ไอริณ!”
เชอรี่ หรือชื่อจริง ๆ ก็คือ ชุมพล เงยหน้าขึ้นมาตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
“แย่แน่ ๆ ? มันจะมีอะไรมาทำให้แย่ไปกว่านี้ได้อีกยายเชอรี่ ทุกวันนี้ข่าวฉาวของฉันก็ลงไม่เว้นแต่ละวันอยู่แล้ว”
“ภาพหลุดไงยะ!”
ไอริณชะงักมือที่กำลังปลดผ้านุ่ง รีบเดินตรงไปคว้าโทรศัพท์จากมือเพื่อนมาดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตัวเองกำลังนัวเนียจูบกับลูกชายเจ้าของสถานีโทรทัศน์ต้นสังกัดหลาอยู่บนหน้าข่าว
“จุ๊ ๆ นักข่าวพวกนี้นี่ ถ่ายยังไงไม่ดูมุมกล้องเอาซะเลย” ไอริณบ่นอุบอย่างไม่ยี่หระ
“ไอริณ! แกบ้าไปแล้วหรือไง ข่าวฉาวรายวันยังไม่พอ แกยังไปทำแบบนี้อีก”
เชอรี่แหวใส่เสียงแหลมปรี๊ดเมื่อเห็นนางเอกสาวเอาแต่ห่วงภาพลักษณ์ ดาราสาวยิ้มหวานให้เพื่อนรักก่อนโยนโทรศัพท์คืน
“ก็รู้อยู่แล้วว่ามีนักข่าวตามส่อง เลยจัดฉากให้สมใจไง”
“ยายบ้า! นี่ผู้ใหญ่ทางช่องจะว่ายังไง”
“จะว่ายังไงได้ล่ะ ก็นั่นลูกชายเขานี่นา ถ้าจะด่าฉัน ก็ต้องด่าไอ้ภูมิด้วย”
“ฉันล่ะปวดหัวกับพวกแกสองคนจริงๆ คนหนึ่งก็เจ้าเล่ห์เพทุบาย ส่วนอีกคนก็กลัวพ่อจนหัวหด วัน ๆ ขยันหาแต่เรื่องให้ชาวบ้านขุดคุ้ย”
“โธ่ เชอรี่ แกก็รู้ว่าความจริงมันเป็นยังไง”
ไอริณสลัดผ้านุ่งออกอย่างไม่แคร์สายตา เผยให้เห็นทรวดทรงอวบอิ่มและเอวคอดกิ่ว ทำเอาเจ้าเปี๊ยกที่เพิ่งเข้ามาช่วยเก็บของถึงกับต้องรีบหันหลังหนีด้วยความเขินอาย
“แกนี่ รู้จักคำว่าอายบ้างไหมเนี่ย!”
“อายทำไม แกก็ผู้หญิง เปี๊ยกก็ผู้หญิง”
ไอริณลอยหน้าลอยตาตอบ พลางสวมกางเกงและเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วยท่าทีสบาย ๆ ปล่อยให้เพื่อนรักฟึดฟัดอยู่พักใหญ่
“แกวางใจเถอะ ไม่มีอะไรหรอก ไอ้ภูมิเอาอยู่”
“แต่ไอ้ภูมิมันแต่งงานแล้วนะ” เชอรี่ย้ำเตือนสถานะ
“เออ รู้แล้ว ฉันก็ไปงานแต่งมันมา แกอย่าลืมสิ”
“แล้วภาพหลุดนี่มันหมายความว่าไง แกกำลังรับบทชู้ชาวบ้านนะยะ”
“ชู้อะไรล่ะ ดีซะอีก ไอ้ภูมิมันอยากให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว”
“ถามจริงเถอะ สัญญาหลอก ๆ ของพวกแกเมื่อไหร่จะจบ ภูมิมันแต่งงานไปแล้ว แกไม่จำเป็นต้องแสดงเป็นแฟนปลอม ๆ เพื่อบังหน้าว่ามันไม่ใช่เกย์อีกต่อไปแล้วนะ”
ตุบ! ไอริณโยนสัมภาระลงกระเป๋า ก่อนจะโยนอีกใบส่งให้เพื่อน
“นั่งเฉย ๆ อย่าเอาแต่บ่น ช่วยกันเก็บของด้วยสิเชอรี่... ก็มันไม่อยากนอนกับเมียนี่นา”
“แกก็รู้ว่ามันเป็นเกย์ มันนอนกับผู้หญิงไม่ได้”
“เออ ก็เพราะมันไม่ยอมนอนกับเมียไง เลยต้องทำทีว่ายังอาลัยอาวรณ์ฉันอยู่ เมียมันจะได้ทนไม่ไหวแล้วขอหย่าไปเอง”
“พวกแกสองคนหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ คุณพัดเขาไม่ยอมหย่าง่าย ๆ หรอก ภูมิมันรวยซะขนาดนั้น”
คำพูดของเชอรี่ทำให้ไอริณชะงักไป ‘ภูมิ สินธุเตชะไพศาล’ คือลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าของสถานีโทรทัศน์ที่กวาดเรตติ้งถล่มทลายและทำเงินมหาศาล ผู้หญิงที่ไหนจะยอมปล่อยขุมทรัพย์นี้ไปง่าย ๆ
“ก็จริงนะ... แล้วจะให้ทำยังไง”
“แกต้องรีบหาทางเอาตัวเองออกมานะไอริณ ฉันขอเตือนแกในฐานะเพื่อนและผู้จัดการ” เชอรี่เริ่มสอนด้วยความเป็นห่วง
“สมัยก่อนที่แกเพิ่งเข้าวงการใหม่ ๆ แกใช้ภูมิเป็นไม้กันหมาไล่พวกผู้กำกับหน้าหม้อหรือพวกนายทุนที่อยากเต๊าะแก ฉันเข้าใจและยอมรับว่ามันได้ผล เพราะใคร ๆ ก็เกรงใจภูมิ แต่ดูแกตอนนี้สิ”
เชอรี่กวาดตามองเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า “แกเป็นดาราเบอร์ต้น ค่าตัวหลักล้าน ไปไหนมีแต่กล้องตามส่องไม่เว้นแม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำ แกไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงพวกเสือสิงห์กระทิงแรดหื่นกามพวกนั้นอีกแล้ว”
ไอริณพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ ทำไมฉันคิดไม่ได้ก่อนหน้านี้นะ”
เชอรี่เอื้อมมือไปจิ้มหน้าผากมนสวยของไอริณเบา ๆ “ก็เพราะแกมัวแต่สงสารไอ้ภูมิมันไงล่ะ แล้วดูผลกรรมสิ ตอนนี้คนที่เดือดร้อนคือแก หาแฟนก็ไม่ได้เพราะคนรวย ๆ เขาก็มองว่าแกหน้าเงินเป็นเมียน้อย ส่วนพวกเศรษฐีเกรดรองลงมาก็แค่อยากจะหลอกฟัน งานแสดงก็เริ่มหด เพราะจะมีใครที่ไหนอยากสนับสนุนดาราที่เป็นชู้ชาวบ้าน”
“แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ฉันย้อนเวลากลับไปไม่ได้นะเชอรี่”
ไอริณถอนหายใจยาว แม้ภาพลักษณ์ภายนอกจะดูเจนจัดและเจ้ามารยา แต่เชอรี่รู้ดีว่าเนื้อแท้แล้วเพื่อนเธอยังมีความใสซื่อแบบเด็กสาวต่างจังหวัดอยู่มาก ยิ่งมัวแต่บ้างานจนไม่สนโลกภายนอก ก็ยิ่งทำให้เธอดูไร้เดียงสาขัดกับลุคที่แสดงออก
“แถลงข่าวบอกเลิกซะ”
“เฮ้ย! แรงไปป่าว” ไอริณชะงักมือที่กำลังเก็บเครื่องสำอาง มองหน้าเพื่อนที่จริงจังขึ้นมาทันที
“ไม่แรง เอาอย่างนี้ แกรอดูสถานการณ์อีกสักสองสามวัน ถ้าไม่ดีขึ้นก็แถลงเลิกเลย”
“แล้วไอ้ภูมิล่ะ ?”
“แกก็เตือนมันล่วงหน้าก่อนสิ ส่วนปัญหาครอบครัวเรื่องไม่ทำการบ้าน ก็ปล่อยให้มันไปหาทางแก้เอาเอง”
ไอริณพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยอ่อน พลางก้มหน้าเก็บของต่อ ในใจลึก ๆ เธอรู้ดีว่าที่เธอรอดพ้นจากการถูกวงการมายากลืนกินมาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะมีภูมิและเชอรี่ที่คอยช่วยเหลือสั่งสอนเธอมาตั้งแต่เพิ่งเข้ากรุงเทพฯ ใหม่ ๆ หากทิ้งเพื่อนไป เธอก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ใครจะรู้
