บทที่ 6 จันทน์กะพ้อเมียรัก
กริ๊ง! กริ๊ง!
โทรศัพท์เจ้ากรรมดังขึ้นอีกครั้งอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา ดวงตาคมกริบเหลือบมองหน้าจอ เป็นเบอร์เดิม!
กำนันจอมพลถอนหายใจเฮือก คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย
“ครับ...”
เสียงทุ้มพร่าต่ำกว่าปกติหลุดลอดออกไป เมื่อริมฝีปากอุ่นของเด็กสาวเริ่มไต่ระดับลงมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวขอบกางเกงยีนส์ นิ้วเรียวเล็กของเธอเริ่มซุกซนปลดกระดุมกางเกงเขาออกทีละเม็ด
“ใช่เบอร์ของกำนันจอมพลหรือเปล่าคะ”
คิ้วเข้มขมวดมุ่นทันที เสียงหวานนุ่มที่ดังลอดมาตามสายช่างคุ้นหูเหลือเกิน เป็นเสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับหลายปี
“ใช่ครับ”
ชายหนุ่มยืดแผ่นหลังตรงขึ้นโดยอัตโนมัติ ร่างกายตื่นตัวเต็มที่ ขณะที่มะปรางกำลังวุ่นวายอยู่กับเป้ากางเกงของเขา
ความเงียบโรยตัวปกคลุมบทสนทนาไปอึดใจใหญ่ จอมพลได้ยินเสียงปลายสายสูดลมหายใจเข้าลึก ตามด้วยเสียงพ่นลมหายใจออกอย่างหงุดหงิด ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ทัน รอคอยให้เธอเป็นฝ่ายเอ่ยชื่อออกมาก่อน
“ฉัน... ฉัน... บ้าจริง!”
รอยยิ้มของกำนันหนุ่มยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำสบถ มือหนาเอื้อมไปกดศีรษะของมะปรางให้หยุดการกระทำชั่วคราว เพื่อรอฟังคำตอบจากคนปลายสาย
“ฉัน... ไอริณ”
“ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้จักคนชื่อนี้”
ปลายสายเงียบกริบ ไอริณที่กำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น แหงนหน้าขึ้นมองเพดาน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่พุ่งปรี๊ด หลับตาปี๋สบถด่ากำนันหน้าทนอยู่ในใจเป็นร้อยคำ ก่อนจะกัดฟันพูดลอดไรฟันออกไป
“กำนันคงจำเสียงผู้หญิงได้ไม่หมดทุกคนหรอกมั้งคะ เพราะคงจะผ่านหูมาเยอะ”
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอที่ดังตอบกลับมา ยิ่งทำให้ดาราสาวปรี๊ดแตกจนแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด
“ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีกำลัง... เอ่อ... ค่อนข้างจะยุ่ง... อยู่ซะด้วยสิ”
“บ้าจริง! เดี๋ยวก่อนกำนัน ห้ามวางสายนะ ฉัน... ฉัน... จันทน์กระพ้อ”
คราวนี้ปลายสายเงียบกริบไปจนไอริณใจคอไม่ดี นึกว่าเขาชิงวางสายไปแล้ว แต่จู่ ๆ เธอกลับได้ยินเสียงครางแผ่วเบาของผู้หญิงแทรกเข้ามา ทำให้พอจะเดาออกว่าคำว่ายุ่งของเขานั้น หมายถึงกำลังยุ่งอยู่กับอะไร
“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันคงโทรมาขัดจังหวะความสุขพอดี ต้องขออภัยกำนันคนดังมา ณ ที่นี้ด้วย”
“ไม่เป็นไรเลยครับ พี่ว่างคุยกับน้องจันทน์เสมอ ตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว”
“หึ! แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ดูเหมือนกำนันจะค่อนข้างยุ่งกับสาว ๆ เสมอนะคะ”
“รอเดี๋ยวนะ อย่าเพิ่งวางสาย” จอมพลเอามือป้องไมค์โทรศัพท์ เพื่อไม่ให้คนปลายสายได้ยิน “มะปราง พอแค่นี้ก่อน พี่ขอคุยธุระส่วนตัว”
“แต่พี่พลคะ! พี่กำลังมีอารมณ์อยู่แท้ ๆ นะคะ”
“มะปราง!!”
เสียงตะคอกดุดันทำให้เด็กสาวสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นจากพื้นและวิ่งหายเข้าไปในห้องนอนทันที ทิ้งให้กำนันหนุ่มนั่งกางเกงหลุดลุ่ยอยู่ตามลำพัง
จอมพลพยายามจะรูดซิปกางเกงขึ้น แต่ก็ทำได้ยากลำบากเต็มทน เพราะฝีมือการปลุกปั่นของเด็กสาวเมื่อครู่ทำให้มังกรของเขาผงาดง้ำเต็มที่เสียแล้ว เขาจึงถอนหายใจยาว ปล่อยให้มันค้างเติ่งรับลมอยู่อย่างนั้น
“พูดต่อสิ พี่ว่างคุยละ”
“แหม... ขอบพระคุณอย่างยิ่งเลยนะคะ ที่กำนันคนดังสละเวลาอันมีค่าให้เสียที”
“หึ... ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะเรา”
“ฉันขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ทางช่องแจ้งว่าคุณต้องการจะคุยกับฉันแค่คนเดียว เรื่องโปรเจกต์รายการเรียลลิตี้”
“ถามจริงเถอะ พวกคุณคิดบ้าอะไรกัน ถึงได้อยากจะมาทำรายการปัญญาอ่อนพวกนี้”
“คุณเห็นแฟ้มเอกสารแล้วใช่ไหม”
“ทางช่องเพิ่งส่งมาให้ผมดูตั้งแต่เดือนก่อนนู้นแล้ว”
“เดือนก่อน!”
ไอริณเผลออุทานเสียงหลง เดือนก่อน! นั่นมันก่อนที่จะมีข่าวคลิปหลุดของเธอกับภูมิเสียอีก แสดงว่าทางช่องมีแผนจะทำรายการนี้อยู่ก่อนแล้ว แต่ฉวยโอกาสเอาข่าวฉาวมาเป็นข้ออ้างบีบบังคับให้เธอต้องจำยอมรับงานนี้
“ใช่... กิ๊กเก่ากับดาราสาว พล็อตรายการมันไม่ดูน้ำเน่าไปหน่อยหรือไงน้องจันทน์”
“ฉันบอกให้เลิกเรียกฉันด้วยชื่อนั้นไง ฉันเปลี่ยนชื่อใหม่ตั้งนานแล้ว”
จอมพลนั่งยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว พลันภาพความทรงจำของเด็กสาวผมสั้นประบ่าวัยสิบเจ็ดปีในชุดนักเรียน ที่คอยส่งยิ้มหวานให้เขาตอนขับมอเตอร์ไซค์ไปรับหน้าโรงเรียน ก็ฉายชัดขึ้นมาในหัว
“เอาเป็นว่า ผมไม่ตกลงรับข้อเสนอนี้ก็แล้วกัน แค่นี้นะ”
“เดี๋ยวก่อนกำนัน! เดี๋ยว! คุณต้องตกลงสิ ฉันมีความจำเป็นจริง ๆ ที่จะต้องถ่ายทำไอ้รายการเฮงซวยนี่”
“น้องจันทน์พูดจาไม่เพราะเลยนะ”
“กำนัน! คุณนี่มันไม่รู้จักโตจริง ๆ นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ ตอนนี้เรตติ้งฉันกำลังตกฮวบฮาบเพราะไอ้ข่าวคลิปหลุดกับแชตบ้าบอนั่น และเรียลลิตี้นี้คือทางเดียวที่จะช่วยกู้ชื่อเสียงฉันให้กลับมาผงาดได้อีกครั้ง กำนัน! กำนัน! ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย”
“อืม... ฟังอยู่ เสียงน้องจันทน์ยังนุ่มหูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ไหนลองเรียกพี่พลหวาน ๆ ให้ชื่นใจหน่อยสิ เผื่อพี่จะใจอ่อนตกลงรับข้อเสนอก็ได้”
กำนันหนุ่มแทบจะหลุดขำก๊าก เมื่อได้ยินเสียงปลายสายสบถด่าทอด้วยภาษาพ่อขุนรามคำแหงแบบจัดเต็ม ก่อนที่เสียงหวานจะลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก
“พะ... พี่พล”
“โห! ไม่เอาสิ เอาให้นุ่มนวลกว่านี้หน่อย ลืมไปแล้วหรือไงจ๊ะ ว่าเมื่อก่อนเคยเรียกพี่ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแบบไหน”
“ไอ้กำนันเฮงซวย! ไอ้...”
“จุ๊ ๆ ๆ พูดไม่เพราะอีกแล้วนะเรา พอไปเป็นดาราดังเข้าหน่อย ภาษาพาทีก็เปลี่ยนไปเลยนะ”
ไอริณกำหมัดแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ ท่องคำว่าเพื่อเรตติ้ง เพื่อเรตติ้ง วนไปในใจสามจบ ก่อนจะฝืนดัดเสียงให้อ่อนหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้
“พี่พลขา...”
“อ่า... เสียงน้องจันทน์ทำเอาพี่... เอ่อ...”
จอมพลกลืนคำพูดลงคอ ก้มลงมองแก่นกายของตัวเองที่ยังคงชี้โด่ไม่ยอมสงบลงง่าย ๆ เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
“พี่มีข้อแลกเปลี่ยน”
“ว่ามาเลย ฉันพร้อมรับฟังทุกเงื่อนไข”
“ฮ่า ๆ ๆ จะว่าง่ายมันก็ง่าย จะว่ายากมันก็ยากนะ”
“บอกมาเถอะน่า ฉันพร้อมรับข้อเสนอของคุณ”
“จุ๊ ๆ แม่คนสวยของพี่ ยังไม่ทันได้ฟังเงื่อนไขเลยนะน้องจันทน์ แต่สำหรับน้องจันทน์แล้ว คงไม่ยากเกินความสามารถหรอกมั้ง เงื่อนไขของพี่ก็คือ หนึ่งฉาก แลกกับ หนึ่งจูบ”
“ฮะ! ว่าไงนะ!”
“หนึ่งฉากต่อหนึ่งจูบ และสำหรับค่าเช่าสถานที่ถ่ายทำที่บ้านพี่ พี่คิดราคาไม่แพงหรอก นับคิวถ่ายทำกี่คืน ก็ต้องมาจ่ายค่าเช่าบนเตียงของพี่เท่านั้น”
“บนเตียงเท่านั้น!”
“ทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ อย่างน้องจันทน์น่ะ เรื่องพวกนี้มันง่ายอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”
ไอริณกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พูดตะกุกตะกัก ไม่เหลือเค้าความมั่นใจแบบตอนแรก
“มะ... มันมากเกินไปกำนัน ฉะ... ฉันทำไม่ได้! ฉัน... ไม่...”
“เอาอย่างนี้นะ พี่จะให้เวลาน้องจันทน์กลับไปคิดทบทวนดูก่อนสักสองวัน ถ้าตกลงรับเงื่อนไขนี้ ก็ส่งข้อความมายืนยันที่เบอร์นี้ได้เลย แค่นี้นะจ๊ะ น้องจันทน์กระพ้อ”
ดาราสาวนั่งอึ้งงันไปพักใหญ่ กว่าจะดึงสติกลับมาได้ เธอก็ขว้างโทรศัพท์อัดกำแพงอย่างแรง
ไม่มีทาง! ไอ้กำนันเฮงซวย ฉันจะไม่มีวันยอมกลับไปเป็นของเล่นนายอีกแล้ว
ตัดภาพมาที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ เขากำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หวายตัวโปรด หลังจากกดตัดสายโทรศัพท์จากดาราสาว ก้มลงมองแก่นกายที่ยิ่งขยายตัวใหญ่โตกว่าเดิมอย่างหงุดหงิด
จันทน์กระพ้อยังคงมีอิทธิพลต่อร่างกายและจิตใจของเขาเสมอ ตั้งแต่เธอยังเป็นแค่เด็กสาวมัธยมปลาย มือหนาคว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกรวดเดียวหมดเพื่อดับความรุ่มร้อน ปล่อยให้มังกรผงาดค้างอยู่อย่างนั้นทำอะไรไม่ได้
ติ๊ง!! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน ดวงตาคมกริบจ้องมองชื่อผู้ส่งที่เขาเพิ่งบันทึกรายชื่อไว้ในโทรศัพท์สด ๆ ร้อน ๆ
‘จันทน์กระพ้อเมียรัก’
