บทที่ 97 บทที่ 97

“เทย่าคุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาตะโกนถามเธอผ่านประตูห้องนอน

“เฮ้อ! จนถึงขนาดนี้แล้วยังไม่รีบเปิดประตูเข้ามาดูอีก ฤษีบำเพ็ญตบะยังไงก็ยังคงบำเพ็ญตบะอยู่วันยังค่ำ”

ทรรศิกาบ่นพึมพำก่อนจะแสร้งร้องเสียงดังที่แสดงถึงความเจ็บปวด เพื่อให้อติรุจตกใจจนกระโจนเข้ามาดูแลเธอ

“โอ๊ย!!”

แล้วมันก็ได้ผลเกินคาด เขารี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ