บทที่ 16 บุกรุก
EP.16
(เงียบอย่างนี้ผมใจไม่ดีนะ)
“คุณจ้างพระอาจารย์มาเท่าไรล่ะ เขาถึงเห็นดีเห็นงามในตัวคุณนักหนา จะบอกว่าคุ้มค่าจ้างมากเลยนะ ถ้าไม่มีปัญญาทำให้ฉันอยากอยู่ด้วย อย่าทำของบ้าๆใส่ฉันอีก มันมีแต่คนที่กระจอกเท่านั้นแหละที่ใช้วิธีนี้”
(มีนพูดอะไร ผมไม่เข้าใจที่มีนพูดเลยนะ)
“ผู้ชายนี่ก็ตอแหลเก่งเหมือนกันเนอะ”
(มีนอุดอู้อยู่ในห้องหลายวัน เดี๋ยวผมจะพาไปเปิดหูเปิดตานะ ไปกับผมนะ)
“ฉันให้พระอาจารย์เอาของที่คุณทำใส่ฉันออกหมดแล้ว ฉันไม่ไป!”
(ครับ เย็นๆเดี๋ยวผมไปรับที่ห้องนะ แต่งตัวสวยๆล่ะ)
“คุณ!”ไม่ทันว่าอะไรกลับเขาก็ตัดสายไปเสียก่อน
“มีน ประทัดมาแล้ววววว”
เสียงผู้เป็นแม่แทรกเข้ามาให้หงุดหงิดใจมากขึ้น เธอปรายตามองเพียงนิดก่อนจะดึงตัวเตชินท์เข้ามาใกล้ๆ
“เต กลับไปหาคนทำคุณไสยเก่งๆให้ฉันสักคนนะ”
“นายหญิงจะทำอะไรครับ”
“จัดการผู้ชายน่ารำคาญทั้งสองคน”
“อีกแล้วเหรอครับ”
“คนที่สามฉันก็มีเล็งไว้นะ ถ้าแกขัดฉันคราวนี้แกตายแน่”
เตชินท์ใบหน้าถอดสีเมื่อเห็นสายตาอาฆาตของมิลิน เธอดึงกุญแจรถจากมือเขาไปแล้วเดินกลับไปที่รถยิ่งทำให้กังวลใจ เตชินท์จึงยกมือไหว้มณีรินเพื่อขอตัวลาไปพร้อมมิลิน แต่ยังไม่ทันเดินไปถึง มิลินก็ขับรถออกไปทันทีโดยที่ไม่รอใครเลย
มาเฟียหนุ่มกลับเข้ามาในห้องทำงานหลังจากที่ตามมิลินไปที่วัดห่างๆ แค่นี้ก็ทำให้เขามีพลังมากพอที่จะสามารถเคลียร์เอกสารกองโตให้เสร็จภายในเวลาที่จำกัด
แต่ยิ่งรอคอยนับถอยหลังนัดที่จะถึง ยิ่งไม่มีสมาธิ หลุดเข้าไปในภวังค์ความคิดของตัวเอง ภาพของมิลิน ความยั่วยวนของเธอ ยังปรากฏชัดในความทรงจำทุกครั้งที่เผลอ อยากสัมผัสเรือนร่างอรชรอีกจนแทบจะคลั่ง ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดภาพในอิริยาบถต่างๆของเธอขึ้นมาดู ก่อนที่จะเริ่มทำงาน สิ่งนี้ช่วยต่อชีวิตเขาในหลายวันที่ผ่านมา
ทุกครั้งที่ดูภาพมิลิน มันก็อดไม่ได้ที่จะถอดกางเกงออกเพื่อช่วยตัวเองกับรูปภาพของเธอ พลางจินตนาการว่าเธอกำลังทำมันให้เขา มีความสุขอยู่ในโลกของตัวเอง จนเขาทนไม่ได้ในที่สุดก็ต้องไปหามิลิน
@โรงแรม
มาเฟียหนุ่มไขกุญแจเข้าห้องของมิลินมาอย่างถือวิสาสะ เป็นโชคดีของเขาที่เขารู้ว่าเธออยู่ในห้องเพียงลำพัง เตชินท์ไม่ได้อยู่ด้วย เขาวางกุญแจสำรองไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินไปหามิลิน เธอนอนหลับพักผ่อนอยู่บนเตียง เขาจึงมองเธอนอนหลับสักครู่ ไม่ลืมที่จะถ่ายภาพความน่ารักของเธอเก็บไว้
มาเฟียหนุ่มขึ้นไปบนเตียงให้เบาที่สุดเกรงว่าแรงยวบตัวของเตียงจะทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา มือหนาเริ่มถกเสื้อตัวบางของเธอขึ้น เพียงแค่เห็นอกอวบที่โผล่พ้นมาเซียร์มาเกือบครึ่งก็ทนไม่ไหวก้มลงไปดอมดมหน้าอกให้ชื่นใจ มือหนาล้วงเข้าไปด้านหลังอย่างเบามือกลัวว่าเธอจะตื่น มาเฟียหนุ่มจึงใช้โอกาสนี้ถอดบราเซียร์ของเธอออก แล้วหยอกเย้ากับยอดถันสีชมพูระเรื่ออย่างมูมมาม
ความเปียกแฉะและมือที่ล้วงช่วงล่างทำให้เธอลืมตาตื่นขึ้นมากะทันหัน ตกใจที่เห็นมาร์ตินรุ่มร่ามกับร่างกายเธออยู่
“อื้อ!!!” จะเปล่งเสียงกรีดร้องเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ช้าไปกว่าเขาที่เอามือมาอุดปากเธอ
จุ๊ๆๆๆๆๆ
มาร์ตินส่งเสียงห้ามปรามก่อนจะซุกไซ้ซอกคอ คนตัวเล็กต่อต้านเขาจึงปล่อยให้ร่างกายเธอเป็นอิสระ
“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันกลัวแล้ว” มือเรียวเช็ดน้ำลายที่หน้าอกออกด้วยความสะอิดสะเอียน เธอหวาดกลัวการกระทำของเขาจนตัวสั่นเทิ้ม ดึงเสื้อปิดหน้าอกแล้วขยับตัวถอยหลังหนีคนโรคจิตอย่างเขามาชิดกับหัวเตียง “อึก! ฉันจะเป็นบ้าแล้ว”น้ำตาเธอไหลออกมาด้วยความหวาดกลัว ถ้าหากคนที่เข้ามาเป็นเมฆาร่างของเธอคงไม่เหลือชิ้นดี พูดออกไปอย่างนี้แต่จิตใต้สำนึกของเธอมันกำลังคิดต่อต้าน
‘ใครใช้ให้เธอกลัว’
‘มิลินแสดงความเข้มแข็งออกมา จะอ่อนแอทำไม อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ แล้วใช้ตรงนี้มาเล่นงานเหรอ’
‘สู้สิ จะปล่อยให้เขาแกล้งเราฝ่ายเดียวไม่ได้’
‘ไม่สู้ก็อยู่อย่างหมา’
‘อย่าแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น’
‘นี่เธอเผลอใช้ตัวตนนี้แสดงออกได้ไง เก็บซ่อนมันไว้ให้มิดสิ’
เพียงแค่นี้อาการที่เป็นอยู่ก็หายไปอย่างง่ายดาย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือเรียวปาดน้ำตาออกไปให้หมด คงเป็นเพราะก่อนนอนเธอเครียดจึงทำให้ตื่นมาแล้วเธอยังมีความรู้สึกนั้นอยู่ จนแสดงออกไปผ่านการกระทำเมื่อสักครู่“ออกไปนะ!”เธอปาหมอนใส่เขาเต็มแรง สิ่งของใกล้มือเธอก็เอามันมาใช้ป้องกันตัว
“ไม่สงสัยเหรอว่าผมเข้ามาได้ไง โรงแรมนี้เป็นของเพื่อนผมไง แล้วต่อให้มีนย้ายโรงแรมหนีหรือจะย้ายไปอยู่ที่ไหนผมก็จะตามหาจนเจอ”
“ต้องการอะไรจากฉัน ถึงได้ตามไม่เลิก”
“ต้องการปกป้องดูแลมีนไง ถ้ามีนไม่ปฏิเสธความต้องการของผม ชีวิตมีนจะสบายกว่านี้นะ”
“ฉันไม่ต้องการให้คุณดูแล ถ้าอยากเอา ฉันจะไปหาเอง อย่ามาทำตัวโรคจิต ถ้าฉันไม่ได้ต้องการไม่ต้องโผล่หัวมา ไสหัวไปให้พ้น!”
“อาทิตย์ที่แล้วมีนไม่ยอมให้ผมเอา ผมรอนานแล้วนะ นานจนทนไม่ไหวแล้ว”
“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ หรือจะต้องให้รปภ.มาลากตัวออกไป”
“อ๋อ ที่ไม่ยอมมาหาผมจะเอากับไอ้ภูมิรึไง”มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างโรคจิต ขยับเข้าหาเธออีกนิดจึงโดนมือเรียวตวัดฟาดใบหน้าอย่างแรงมือหนาคว้ากอบกุมลำคอระหงไว้หลวมๆแต่ก็ถูกเท้าถีบหน้าท้องแกร่งทันที
“ฉันจะเอากับใครก็เรื่องของฉัน ไว้ฉันอยากเอากับคุณฉันจะบอก เลิกทำตัวน่ารำคาญด้วย”
“มีนอยากเอากับมันจริงดิ”
“ฉันมีสิทธิ์ที่จะเอากับใครก็ได้”
“งั้นผมฆ่าทุกคนที่มีนคิดจะเอาได้ใช่ไหม ปกติผมไม่ได้ฆ่าคนง่ายๆ แต่ผมกำลังปรับตัวให้เข้ากับคนเลือดเย็นอย่างมีนได้ ผมเลือดเย็นเหมือนมีน เราคงเข้ากันได้ดี”
“คุณจะฆ่าก็เรื่องของคุณ แล้วถ้าฆ่าตัวตายตามไปด้วยก็ดี จะไปตายที่ไหนก็ไป”
“ไอ้เตล่ะผมฆ่าได้ใช่ไหม”
“อย่าทำอะไรเตนะ”
“รักมันเหรอ”
“มันเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ อย่าทำอะไรมัน”
“ผมไม่อยากให้มันเข้าใกล้มีนเลยผมหวง”
“คุณไม่มีสิทธิ์ทำอะไรลูกน้องฉัน”
“ทำไม ผมไม่อยากให้มีนมีลูกน้องเป็นผู้ชาย ผมอยากเป็นผู้ชายคนเดียวที่ได้ดูแลมีน”
เพียะ! เพียะ!
“เผื่อคุณจะเลิกบ้าได้บ้าง”ตวัดมือตบเขาหลายครั้งเต็มแรง สิ้นสุดการกระทำของเธอเขาก็ยิ้มออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “อยากตายนักใช่ไหม”มิลินเป็นฝ่ายบีบลำคอของเขาบ้าง บีบสุดแรงแต่ไม่นานเขาก็รวบสองแขนของเธอไว้เหนือศีรษะ ทาบทับบนเรือนร่างของเธอไม่ให้พยศแม้ว่าเธอจะดิ้นพล่านแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย
“มีนฆ่าคนมาเยอะ ไม่เคยรู้สึกผิดสักนิด ผมต้องฆ่าคนให้ได้เท่ามีนไหมถึงจะถูกใจมีน”
“ไปตายสิ ถูกใจฉันมากที่สุด”ความเจ็บที่แขนมันทำให้เธอเกือบจะแสดงความอ่อนแอออกมาอีกครั้ง
“ผมปรับตัวให้โรคจิตเหมือนมีนแล้ว มีนเองก็ควรปรับตัวให้เข้ากับผมนะ”
“…”
“ไม่มีใครที่คู่ควรกับมีนเท่าผมและไม่มีใครที่คู่ควรกับผมเท่ามีน”
“…”
“เย็นนี้เจอกันที่สนามแข่งรถนะ มีอะไรสนุกๆรออยู่”
“…”
“มีนจะให้ผมรอที่นี่หรือรอที่สนาม”
“สนาม”เธอตอบอย่างไม่มีทางเลือก
“นึกว่าจะไม่ตอบซะแล้ว งั้นเจอกันห้าโมงเย็น ผมต้องเจอมีนนะ ตรงเวลาด้วย ไม่งั้นเจอดี”ขยับเข้าใกล้อีกนิดจนใบหน้าจะชิดกัน มองเห็นภาพสะท้อนในดวงตาคู่นั้น กดจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา ก่อนจะผละออกมาเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย “เหมือนมีนจะกลัวผม แต่สายตามีนเองก็โรคจิตเหมือนกัน รู้ตัวไหม”
“…”
“อย่ากลัวคนที่เหมือนตัวเองขนาดนี้สิ"
กรี๊ดดดดดดดดด!
กรี๊ดออกมาเสียงดังเพื่อระบายความหงุดหงิด ในขณะที่มาร์ตินเหมือนจะรู้จักเธอดี แต่เธอกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลย
