บทที่ 19 ก่อเรื่อง
EP.19
กรี๊ดดดดดดดด!!!!!
เสียงกรี๊ดของผู้คนบนอัฒจรรย์ดังสนั่นไปทั่วทั้งสนามเมื่อแชมป์แข่งรถอันดับหนึ่งอย่างมาตังเผยโฉมหน้าเดินเข้ามาในสนาม ทำผู้คนแตกตื่นรอลุ้นความระทึกความหวาดเสียวแบบทุกครั้งที่ได้มาชมฝีมือการแข่งรถของหล่อน
มิลินหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส โบกมือทักทายทุกคนบนอัฒจรรย์ตามที่พิธีกรให้เกียรติแนะนำเธอให้เป็นที่รู้จัก แม้จะเป็นคู่พิเศษในวันนี้ที่แทรกเข้ามากะทันหัน แต่ไม่ได้ขัดต่อเจตนารมย์ของคนเชียร์
หญิงสาวทั้งสองเข้าไปนั่งในรถของตัวเอง เมื่อผู้แข่งขันพร้อม เสียงสัญญาณการเริ่มดวลความเร็วก็ทำหน้าที่ เสียงเชียร์และเสียงวิพากษ์วิจารณ์กระหึ่มเมื่อทั้งคู่ออกตัว ลุ้นจนแทบไม่มีใครนั่งติดเก้าอี้
“เด็กมึงเป็นบ้าอะไรไอ้ติน ขับกวนตีนมาก กูเป็นตังนะกูลงมาตบแล้ว”เจอาร์ถามขึ้นในขณะที่ยังมองดูการแข่งขันที่ละสายตาไปทางอื่นไม่ได้ ความสูสีของทั้งคู่ทำให้ยิ่งลุ้นระทึก การดวลความเร็วครั้งนี้สนุกไม่แพ้หลายครั้งที่ผ่านมา ไม่คิดว่ามิลินจะมีทักษะการขับรถแข่งที่แพรวพราวไม่แพ้มาตังเลย
“แปลกตรงไหน”
“มึงจะบอกว่ามึงสนับสนุนการกระทำแบบนี้น่ะเหรอ”
“ไม่มีใครบอกว่าห้ามขับกวนตีนคนอื่นนะ”
“อย่างงี้ก็ได้?”
“เรื่องของกู กูจะตั้งใจดูมีนแข่ง มึงเลิกกวนกูได้แล้ว”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์การท้าดวลความเร็วเป็นไปอย่างดุเดือดทำให้มาร์ตินไม่สนใจฟังเสียงเจอาร์ที่บ่นต่อ เสียงเฮลั่นในทุกครั้งที่มาตังนำจนแทบไม่เห็นฝุ่น มาร์ตินลุ้นนั่งไม่ติดเก้าอี้จนในที่สุดเขาลุกมายืนดูติดขอบสนาม
แต่ในที่สุดมิลินก็ตามมาใกล้จนได้ รถของมิลินจี้ท้ายรถของมาตังทั้งที่เธอสามารถขับแซงได้อย่างง่ายดาย รถของเธอยังทำเหมือนจะชนกับอีกฝ่ายและยังปาดไปมาหลายครั้งหลายครา
โครม!
ในที่สุดมาตังก็เสียหลักลงข้างทางจนกระแทกกับราวกั้น แรงกระแทกทำให้รถยุบแต่ไม่ได้ทำให้หล่อนเป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว หมดอารมณ์จะแข่งต่อ มาตังเดินออกจากรถอย่างกระฟัดกระเฟียดท่ามกลางเสียงโห่ด้วยความไม่พอใจจากคนบนอัฒจรรย์
“ขับบ้าอะไรของมันวะ!”
เสียงของใครคนหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด ซึ่งมีคนเห็นด้วยมากมายต่างก็ก่นด่าสนุกปาก แต่มิลินยังติดลมกับความหวาดเสียวบนท้องถนนในสนามใหญ่ไม่แคร์อาการไม่พอใจของคนเชียร์
เสียงเอะอะโวยวายของมาร์ตินและมาตังดังเล็ดลอดออกมาจากห้องรับรอง มิลินอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี เธอยืนฟังอีกสักพักก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง เมื่อเธอก้าวเข้ามาได้ไม่กี่ก้าวภายในห้องก็เงียบสงบลง มาร์ตินและมาตังรวมถึงคนอื่นๆหันมามองเธอเป็นตาเดียวกัน
“แปลว่าแบบนี้ฉันชนะใช่ป่ะ โอนตังมาให้ด้วยนะ”
“แบบนี้ไม่เรียกชนะ เอาอะไรมาชนะอ่ะ”มาตังปรี่เข้าหามิลินด้วยอารมณ์เดือดดาล มือเรียวผลักไหล่มิลินไปแรงๆ แต่เธอปัดออกอย่างไม่ใยดี
“เธอไม่ได้บอกฉันนิว่าต้องชนะแบบไหน”
“พี่ติน! ผู้หญิงคนนี้กวนประสาทมากๆเลย พี่จัดการหน่อยสิ”
“ใจเย็นดิวะ”
“ใจเย็นอะไร ผู้หญิงคนนี้เล่นสกปรก ไม่ตามกติกา เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ต้องจ่ายเงินมา”
“มันไม่มีใครแพ้ใครชนะ ไม่มีใครต้องเสียเงินให้ใครทั้งนั้น”
“แต่รถตังได้รับความเสียหาย ตังเจ็บตัวด้วยเล็กน้อย ใจคอพี่จะไม่ให้ผู้หญิงคนนี้รับผิดชอบเหรอ งั้นพี่ก็ต้องรับผิดชอบเองนะ จ่ายเงินมา”
“ก็เธอบอกร้อนเงิน เธอตั้งใจมาชนะฉันเพื่อจะได้เงินนะ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองชนะได้ง่ายมาก ไม่ต่างอะไรจากการมาหลอกเอาเงินฉัน เหมือนขอทานเลย”
“ฉันเนี่ยนะ? เธอมากกว่ามั้งที่ร้อนเงินจนใช้วิธีนี้”
“พอ! ถ้าอยากได้เงิน ก็จะให้ทุกคน”มาร์ตินยุติความขัดแย้งของทั้งสองฝ่าย หากปล่อยไปนานกว่านี้คงต่อปากต่อคำกันไม่เลิก อาจจะลามไปสู่ความรุนแรงได้เพราะทั้งสองเริ่มถึงเนื้อถึงตัวกัน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินให้ตามที่ทั้งคู่ต้องการ หากว่าได้เงินกันแล้วคงจะสบายใจทั้งคู่
เสียงการแจ้งเตือนเงินเข้าทำให้มิลินอารมณ์ดี แต่สำหรับมาตังสายตาของหล่อนยังคงจิกกัดสองหนุ่มสาวแม้ว่าจะพอใจกับเงินจำนวนนี้แล้วก็ตาม
“ตังขอลาสองสามวันนะ จะไปหาหมอ ไม่รู้ภายในบอบช้ำแค่ไหนแล้ว”
“ถ้าช้ำมากจะกลับมาเรียกเงินฉันเท่าไรล่ะ”
“จะช้ำน้อยช้ำมากก็เรียกแน่ เธอมาชนฉันก่อนอ่ะ”
“งั้นขอโทษนะ พอดีไม่ได้ตั้งใจอ่ะ ได้ข่าวว่าเธอขับรถแข่งเก่งมากๆ ไม่คิดว่ามืออาชีพอย่างเธอจะหักหลบไปชนกับอย่างอื่นอ่ะ”
“นี่เธอจะหาว่ามันเป็นความผิดฉันงั้นเหรอ!”คำขอโทษของมิลินไม่จริงใจเลยสักนิด หล่อนสัมผัสได้แบบนั้น
“ก็ใช่ เธอขับไม่ดีเอง”
“แล้วเธอมาแกล้งฉันทำไม!”
“พอ!! มีนก็ขอโทษแล้วไง จะอะไรอีกวะ”มาร์ตินตะเบ็งเสียงกลบเสียงของมาตังที่ดังพอๆกัน สายตาของเขาตำหนิมาตังจนหล่อนรู้สึกฉุนเฉียวมากกว่าเดิม เดินหนีออกห่าง เหมือนตนโดนพิพากษาว่าเป็นคนผิดทั้งที่เป็นความผิดของมิลินทั้งหมด สัมผัสได้ถึงความลำเอียงที่มาร์ตินเข้าข้างผู้หญิงไม่ลืมหูลืมตาขนาดนี้
“จะไปโรงบาลก็ไป ถ้ามีค่าใช้จ่ายอะไรเพิ่มมาบอกพี่”
“เออโอนตังมาด้วย เก็บยันค่าน้ำมัน ค่าเดินทางค่ากิน ทุกอย่างเลย”
“เออ”
“หาได้ก็หาใหม่นะ อย่าเอาคนเลวๆมานอนด้วยเลย”มาตังโวยวายก่อนจะเดินออกไปจากห้องด้วยความหงุดหงิด
“คุณไม่ไปง้อน้องคุณเหรอ ท่าทางจะงอนมากนะ”หญิงสาวยืนกอดอกอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอรู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก หากไม่เกรงใจใครจะหัวเราะออกมาเสียงดังตั้งแต่ที่เดินเข้ามา
“มันงอนแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย มันคงไม่เป็นอะไรมากหรอก ค่าเสียหายจะเรียกเยอะแค่ไหนผมก็พร้อมจ่ายเพื่อความสบายใจของมัน ผมไม่ชอบมีปัญหา”
“แต่น้องคุณก็ไม่ผิดนะ อย่าเข้าข้างฉันมากดิ”
“อือ”
“…”มิลินอดกลั้นต่อไม่ไหว เธอหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความสะใจ“ไม่สนใจทำตามคำแนะนำของน้องคุณบ้างเหรอ”
มาร์ตินเลิกคิ้วขึ้นสูงในเชิงมีคำถาม ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้โอบเอวเธอไว้หลวมๆทำให้รอยยิ้มของมิลินจางหายไป
“ร้ายมากด้วยสิ แต่เพราะมีนพิษเยอะไง ผมถึงอยากเด็ดพิษมีน”
“เหอะ! เพ้อเจ้อดีนะ”
“ไม่หรอก ถ้ามีนอยากให้ผมปล่อยมีนไป ถึงเวลาจริงๆ มีนอาจไม่คิดแบบนั้นก็ได้ …เพราะผมกุมชีวิตมีนอยู่”
“คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน”
“เดี๋ยวก็รู้ว่าคิดผิดที่พูดแบบนี้กับผม”
