บทที่ 12 พลั้งเผลอจนได้เรื่อง

พลั้งเผลอจนได้เรื่อง

กชมนยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ คำว่า ‘แต่งงาน’ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองของเธอเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ ทุกอย่างขาวโพลน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินออกมาจากห้องทำงานได้อย่างไร รู้เพียงว่าตอนนี้ เธออยากอยู่คนเดียว...

ภาคินเองก็เดินออกจากบริษัทไปทันที ไม่มีแม้แต่จะหันกลับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ