บทที่ 41 ใครใคร่ ก็รับไปเอง

ภาคินปรายสายตาคมมองกชมนจากระยะไกล ลึก ๆ แล้วเขากำลังรอ... รอให้เธอยังคงเงยหน้าขึ้นมาสบตา รอให้เธอมองเกรซ หรืออย่างน้อยก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาให้เห็นบ้าง แต่กลับไม่มีเลย กชมนนั่งจดจ่ออยู่กับงาน ราวกับว่า คนที่เดินเข้ามาไม่มีความสำคัญมากพอจะทำให้เธอเสียสมาธิได้

สันกรามของภาคินขบเข้าหากันเล็กน้อย...