บทที่ 42 สิ่งที่เธอขาด... แต่เขาไม่เคยรู้

ทันทีที่ประตูปิดลง เหลือเพียงภาคินกับกชมนที่ยืนประจันหน้ากัน

ภาคินนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ สูดลมหายใจลึก ๆ เหมือนกำลังสะกดอารมณ์ ดวงตาคมไม่เคยละจากใบหน้าของหญิงสาว สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ก่อนก้าวอ้อมโต๊ะเข้ามาหยุดห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว

“ขออย่างอื่น... ที่ผมให้คุณได...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ