บทที่ 74 หึงจนเสียอาการ

หึงจนเสียอาการ

กชมนมองตามแผ่นหลังหนา “อะไรของเขา...”

คชาที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ถึงกับหลุดยิ้ม แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบด้วยสีหน้าพอใจ

ในที่สุดลูกชายก็เริ่มรู้จักทำอะไรเป็นเสียที

“หนูมน”

เสียงเรียกของคชาทำให้กชมนหันกลับมา

“คะ?”

“มานั่งก่อนสิลูก ยืนถือถุงอยู่แบบนั้นเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ