บทที่ 17 บ้านเศรษฐีก็ดีแบบนี้แหละ [++]

เบลต้องเป็นฝ่ายผลักเขาออก กลางเหมือนจะรู้ตัวเขาถอดถอนออกมาและประคองเบลให้ค่อยๆลุกขึ้น เขามองเธอกลืนลาวาขุ่นของเขา และหอบหายใจ เฮ่อ เฮ่อ กลางโผเข้าไปจุมพิตที่ริมฝีปากแดงอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน

เขายิ้มให้เธอ เมื่อเบลหันมามองเขา “นั่งพักสักครู่ก่อนก็ได้ แล้วค่อยทำงาน ไม่ต้องรอฉันนะ เดี๋ยวฉันจะออกไปข้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ