บทที่ 41 “เร้าร้อนจริงๆ” เฮ่อ กลางกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มแดง

ไม่กลับบ้านขาดการติดต่อ นี่เขา...และเบลจำต้องสลัดเขาออกไปและหลับตานับลูกแกะตัวที่หนึ่ง ตัวที่สอง และเธอก็หลับไป

“เธอเป็นอะไรไป” เพื่อนในห้องเรียนสะกิดเมื่อเบลเอาแต่นั่งมองไปทางหน้าต่าง เบลหันกลับมามองเพื่อนและส่ายหน้า

“ฉันต้องกลับแล้ว” เบลบอกเพื่อนเมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เบลไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ