บทที่ 62 ผมนั่งรอตรงนี้

“สวัสดีค่ะ” โฟว์ทักทายลูกค้า

“ผมมารอเบล” โฟว์เบิกตากว้างมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ครอบครัวของโฟว์มีฐานะพอที่จะให้โฟว์มองออกว่าผู้ชายคนนี้แบรนด์เนมทั้งตัว และบุคคลิกของเขาทำให้เธอรู้สึกแปลกๆแต่ไม่อาจปฎิเสธได้ว่า ‘หล่อมาก’

“เบลออกไปก่อนหน้าที่คุณมาไม่กี่นาทีเลยค่ะ” ถ้าไม่รู้จักจริงจะไม่มีทางรู้ช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ