บทที่ 12 ตอนที่ 12 ลิงได้แก้ว
มิน Part
"เอ่อ ขอโทษนะคะใช่ข้าวต้มปลาที่พี่โปรดเอามาให้พี่ตุลย์วันนั้นรึเปล่า นิชาขอโทษน้านิชากินคนเดียวหมดเลย" พอนิชาพูดออกมาผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากพี่โปรดกับพี่นัทดังพร้อมกับอีกแล้ว
"หือเพื่อนที่พี่โปรดพูดถึงนี่คือพี่ตุลย์เองเหรอคะ แหมพี่โปรดน่าจะถามพี่ตุลย์ก่อนสิว่าเขาจะกินไหม ถ้าไม่กินจะได้ไม่ต้องมาแย่งของน้องไปให้พี่เขามันเสียของหมด" ชมพู่พูดกับพี่โปรดโดยไม่หันไปสนใจรับคำขอโทษจากนิชาสักนิด จะเล่นอะไรอีกล่ะครับคุณชมพู่
"ฮ่า ๆ ๆ จริงอย่างน้องชมพู่ว่าว่ะเสียของจริง ๆ ยังมีคนรอกินอีกเยอะมึงเองก็อยากกินนี่โปรด" พี่นัทหัวเราะไปพูดไปแถมเสียงยังดังกว่าปกติอีกด้วย แต่คำว่าอยากกินนี่พี่จะย้ำแล้วมองผมทำไมครับ
"หึหึ" พี่โปรดก็บ้าจี้หัวเราะตามพี่นัทนะแล้วยกแขนยาวพาดไปด้านหลังพนักพิงโซฟา มืออีกข้างก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบด้วยทีท่าสบายใจเหลือเกิน
"หนุ่ม ๆ คุยกันอะไรกันจ๊ะกูไม่เข้าใจ ว่าแต่ข้าวต้มปลาที่ไอ้โปรดมันหิ้วมาฝากไอ้ตุลย์วันก่อนนี่ฝีมือน้องมินเองเหรอ ต๊าย เก่งจังเลยลูกวันที่ไอ้ตุลย์ป่วยมันจ้วงกินจนเกลี้ยงชามเลยนะ ถ้าทำอีกรบกวนทำทานมาเผื่อพี่ยิ้มด้วยนะจ๊ะเดี๋ยวพี่ยิ้มหอมมัดจำเป็นค่าข้าวต้มก่อน มาลูกมา" ความตกใจจู่โจมเข้ามาเมื่อจู่ ๆ พี่ยิ้มพูดปุ๊บก็ลุกมาโน้มคอผมไปหอมแก้มเต็ม ๆ
*ฟอดด "*ต๊าย แก้มลูกชายพี่นุ้มนุ่มหอมด้วย ไอ้นัทไอ้โปรดมึงขยับไปนั่งนู่นกูจะนั่งลวนลาม เอ๊ย ดูแลลูกชายกู" พี่ยิ้มหันไปทั้งดึงทั้งผลักพี่นัทแล้วมายืนเท้าสะเอวมองพี่โปรดที่ยังไม่ขยับไปไหนสักคืบ
"เรื่องอะไรกูนั่งของกูแบบนี้ก็ดีแล้ว" พี่โปรดหันหน้าหนีเมินพี่ยิ้มเฉยเลยแฮะ
"พี่ยิ้มนั่งนี่ก็ได้ค่ะพี่โปรดไม่ขยับหรอกเขารอเวลานี้มาตั้งนานแน่ะ"ชมพู่พูดจบก็ดึงแขนพี่ยิ้มให้นั่งลงแทรกกลางระหว่างผมกับชมพู่ทำให้พี่โปรดต้องเขยิบไปหาพี่นัทอย่างช่วยไม่ได้
"หูย น้องชมพู่ขาหนูต้องเตือนน้องมินลูกชายเจ๊ว่าอย่าไปหลงภาพลวงตาที่ไอ้โปรดสร้างนะคะไอ้นี่มันร้ายจะตาย" พี่ยิ้มพูดกับชมพู่แล้วสอดแขนทั้งสองมาคล้องแขนผมไว้ แต่ยังรู้สึกถึงมือใหญ่ของพี่โปรดที่ลูบหัวผมเล่นเบา ๆ จะขยับตัวหนีก็ไม่ได้แต่ก็ไม่รู้สึกอึดอัดอะไรตรงกันข้ามผมรู้สึกอบอุ่นเหมือนมีพี่ชายอีกคนมากกว่า
ตลอดเวลาที่นั่งโต๊ะเดียวกับพี่ ๆ ผมไม่ได้หันไปสบตากับพี่ตุลย์สักครั้ง ถึงจะยังรักพี่ตุลย์มาก ๆ และตอนนี้ผมแค่ขอเวลาทำใจเรื่องไอซ์แต่มันไม่ได้หมายความว่าความหนักแน่นของผมที่มีให้พี่เขาจะเท่าเดิม เพราะผมรู้สึกว่าเวลานี้ความเข้มแข็งที่จะอดทนกับการเป็นคนไร้ตัวตนในสายตาของพี่เขามันกำลังจะลดลงทุกทีแล้วล่ะ
ตุลย์ Part
หงุดหงิดครับตอนนี้ผมกำลังรู้สึกหงุดหงิดมาก ๆ ไม่คิดว่าจะเจอมินที่นี่และที่คิดไม่ถึงมากไปกว่านั้นคือแววตากับท่าทีของไอ้โปรดที่มันแสดงออกมาว่าสนใจมินอยู่ ผมกับไอ้โปรดเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาลเพิ่งจะมาแยกกันก็ตอนเรียนม.4แต่ยังติดต่อกันเรื่อย ๆ
อาจมีบ้างบางเรื่องที่ผมกับมันต่างคนต่างไม่ค่อยรู้เรื่องราวกันและกันในระหว่างเรียนม.ปลายที่สำคัญไอ้โปรดมันก็รู้จักไอซ์ ผมถึงรู้สันดานไอ้โปรดดีพอ ๆ กับที่มันก็รู้เช่นเห็นชาติผมเพราะงั้นผมถึงรู้ว่ามันกำลังหมายตามินอยู่
"พี่ตุลย์อย่ายกบ่อยสิคะเดี๋ยวก็เมาหรอก" นิชาจับแก้วที่ผมกำลังยกดื่มจนตัวเองอดขมวดคิ้วไม่ได้ กับนิชาผมควงมาอาทิตย์กว่าแล้วล่ะเจอกันตั้งแต่วันที่ไอ้โยชวนไปดื่มนั่นแหละ
"ไอ้ตุลย์ไม่เมาง่าย ๆ หรอกน้องนิชายังไงคืนนี้มันต้องไปส่งน้องนิชาถึงห้องได้แน่ครับ" ไอ้โยตะโกนแซวขึ้นมาแต่ผมไม่ได้สนใจความเกรียนของมันหรอกเพราะสายตายังคงจับจ้องไปที่ไอ้โปรดกับมิน ภาพความสนิทสนมนั้นทำให้รู้สึกคันหัวใจยุบยิบ ฮึ! คงจะหลงเสน่ห์ไอ้โปรดแล้วล่ะสิ
"มินทำกับข้าวเก่งเหรอมาเป็นแม่บ้านให้ไอ้โปรดไหมล่ะมันกำลังหาเชฟส่วนตัวอยู่" แก้วที่ถือไว้ถูกบีบจนแน่นเมื่อไอ้นัทพูดแซวมินให้ไอ้โปรด และไอ้โปรดเองก็กำลังเอียงตัวเอาปากคลอเคลียพูดกระซิบอะไรสักอย่างข้าง ๆ หูของมิน สายตาจึงเอาแต่จ้องตามมือมันที่ยกมาลูบหัวของมินอย่างไม่วางตา แล้วเอี้ยวตัวไปหยิบเหล้ามาเทใส่แก้วโดยไม่รอเด็กเสิร์ฟให้เสียเวลาดื่มแม้แต่นาทีเดียว
"เฮ้ยไอ้ห่าตุลย์เบา ๆ หน่อยนี่เพิ่งจะห้าทุ่มแม่งเล่นออนเดอะร็อคแต่หัววันซะแล้ว" ผมไม่ได้สนใจเสียงท้วงของไอ้โยนักหรอกแถมยังยกแก้วกระดกลงคอรวดเดียว เซ็งครับไม่รู้เป็นอะไรหงุดหงิดรำคาญเซ็งไปหมดเลยต้องนั่งดื่มเงียบ ๆ สายตาคอยเหลือบมองมินเพราะตั้งแต่เจอกันน้องมันยังไม่สบตาผมสักครั้ง
ตั้งแต่วันที่ก้าวเท้าออกจากห้องผมมินก็ไม่เคยไลน์มาอีกเลยน้องมันคงรู้เรื่องไอซ์และคงเสียใจมาก ผมรู้ว่ามินกำลังพยายามตัดใจจากผมอยู่ นั่นก็ดีแล้วผมไม่อยากเห็นสีหน้าหม่นหมองของมินแบบวันนั้นอีก ดีแล้วที่มันเป็นอย่างนี้แต่ทำไมผมไม่ชอบที่ไอ้โปรดจีบมินล่ะอาจเป็นเพราะผมอยากให้มินเจอคนที่ดีก็ได้ ไม่ใช่ว่าไอ้โปรดไม่ดีนะครับเพียงแต่ตอนนี้ผมคิดว่าไอ้โปรดมันน่าจะมีเด็กซุกอยู่ ผมไม่อยากให้มินไปเจอกับปัญหาอะไรอีก เห็นไอ้โปรดเงียบ ๆ แต่ฟาดเรียบไม่เหลือนะครับ
"มินปันอยากเข้าห้องน้ำ" น้องปันปันอีกคนเห็นตัวติดมินตั้งแต่ ม.ปลายแล้ว แค่เพื่อนจริงปะเนี่ย หึ!
"เดี๋ยวมินไปส่งชมพู่ไปด้วยกันไหม?" แก้วเหล้าถูกผมกระดกเข้าปากหูก็คอยฟังไปด้วย ไม่รู้ทำไมผมถึงอยากรู้ว่ามินจะไปไหนจะทำอะไร?
"พี่ไปด้วยจะไปสูบบุหรี่พอดี" ผมต้องกดตัวเองไม่ให้ลุกตามไปอย่างยากลำบาก ก็ไอ้โปรดสิครับมันคว้ามือมินจูงเดินไปทางห้องน้ำ
สัสเอ๊ย! ผมได้แต่ตะโกนด่ามันคนเดียวในใจทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไมต้องด่ามันเหมือนกัน
"เฮ้ยโยมึงรู้จักสุภาษิตไทยคำว่าลิงได้แก้วไหม?" จู่ ๆ ไอ้นัทก็ถามคำถามโง่ ๆ กับไอ้โย ใครไม่รู้ก็โง่แล้วครับเรียนกันมาตั้งแต่ประถมนี่หว่า
"ไม่รู้ว่ะแปลว่าอะไรวะ" เฮ้อ นั่นไงครับเหนือกว่าคำว่าโง่ก็ไอ้โยนี่แหละควายเรียกพี่ชัด ๆ
"ก็แปลว่าคนที่ไม่รู้คุณค่าของสิ่งมีค่าที่ตัวเองครอบครองอยู่ไง คนจำพวกนี้กว่าจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อลูกแก้วมันกลิ้งหลุดมือไปแล้วกูเห็นมาเยอะมาคิดได้ก็สายไปทุกที" ไอ้นัทพูดด้วยเสียงที่เบาลงสีหน้าหม่นลงไปคงจะคิดถึงเรื่องนั้นอยู่สินะ แต่คำพูดของมันทำให้ผมถึงกับชะงักและคิดถึงหลายวันที่ผ่านมา มือขวาค่อย ๆ ล้วงไปหยิบโทรศัพท์กดเข้าแอปไลน์อย่างเผลอตัว
มิน : พี่ตุลย์ฝนตกดูแลตัวเองน้าเดี๋ยวจะไม่สบายมินเป็นห่วงม้ากมาก มินคิดถึงพี่ตุลย์นะครับ
ข้อความสุดท้ายที่มินส่งมาสร้างความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมินถาโถมเข้าใส่ผมอย่างรุนแรง
"ดูอะไรคะพี่ตุลย์" แต่แล้วนิชาก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน
"หือ เปล่าครับไม่มีอะไร" โทรศัพท์จึงถูกยัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วคว้าแก้วกระดกดื่มถี่ขึ้น ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมคว้าตัวนิชาขึ้นมานั่งตักแล้วซุกหน้ากับซอกคอน้องเขาทันทีที่เห็นมินนั่งลงพร้อมไอ้โปรด
"อื้อ พี่ตุลย์ไม่เอานิชาอายพี่ ๆ เขานะคะ" นิชาร้องปรามแต่กลับหยัดหน้าอกเข้าหาผมเสียเอง
"เฮ้ยไอ้เหี้ยอยากอะไรขนาดนั้นไอ้สัสไปเปิดห้องไป๊ โปรดมึงรีบให้เด็กไปเปิดห้องให้เพื่อนมึงด่วนก่อนที่มันจะทำให้กูกับพวกมึงอิจฉาไอ้สัสกูว้อนท์" ไอ้โยโวยออกมาแต่ผมก็ไม่ได้สนใจมันหรอกแถมยังคงตั้งหน้าตั้งตากอดรัดฟัดเหวี่ยงนิชาไม่หยุด
แต่แล้วความรู้สึกบางอย่างก็สั่งให้ผมเหลือบไปมองคนที่นั่งอยู่กึ่งกลางโซฟา ทุก ๆ สิ่งที่กำลังทำอยู่กลับหยุดลงทันทีที่ผมสบตาเข้ากับแววตาคู่นั้น แววตาที่ทำให้ผมอยากทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างแล้วดึงเจ้าของดวงตาคู่นั้นมาโอบกอดไว้ แววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
"เอ้าไอ้สัสหยุดทำไมกูกำลังเคลิ้มตามเลยเหี้ย ไป ๆ ไอ้โปรดจัดให้มึงแล้ว" ไอ้โยพูดออกมาด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ พอหันตามที่มันบอกก็เห็นเด็กเสิร์ฟเอากุญแจห้องข้างบนมายื่นให้ ผับนี้เป็นของครอบครัวไอ้โปรดจึงไม่แปลกที่ชั้นบนจะมีห้องให้พวกผมใช้พาทั้งผู้หญิงผู้ชายไปนอนด้วยประจำ
"อื้อ พี่ตุลย์นิชาอายอะ" เสียงแผ่วของนิชามาพร้อมกับการซุกหน้าลงกับอกผมเต็มที่
"กูเพิ่งพูดเรื่องลิงได้แก้วเมื่อกี้แม่งก็ยังไม่คิดจะสำนึก" ไอ้นัทพูดลอย ๆ คล้ายไม่เจาะจงว่าพูดกับใครแต่ผมว่ามันจะว่าผมแหละ
"มินจะกลับแล้วไม่ใช่เหรอปะพี่ไปส่ง ชมพู่เอารถจอดที่นี่ก่อนแล้วกันพรุ่งนี้จะให้เด็กเอาไปให้ที่มหาลัย" ไอ้โปรดพูดจบมันก็จับมือมินเดินผ่านหน้าผมโดยไม่ร่ำลาสักทำ แต่ความรู้สึกของผมตอนนี้เหมือนว่าผมกำลังจะทำลูกแก้วลูกนั้นหลุดไปจากมือตามคำพูดของไอ้นัทชะมัด
"ห้ามไป โทษทีว่ะโปรดกูคงให้มึงไม่ได้" สุดท้ายมือขวาของผมก็ดึงแขนมินไว้ทั้งที่ดวงตายังจ้องสบตากับไอ้โปรดอยู่เลย
"เกี่ยวอะไรกับมึงวะ โทษทีว่ะตุลย์กูกับมินคุยกันแล้วน้องมันอยากกลับกูก็จะไปส่งแล้วมึงจะมาห้ามเพื่อ?" ไอ้โปรดพูดสวนผมมานิ่ง ๆ เช่นกันสายตาของมันทำให้ผมรู้ว่ามันเอาจริงและนั่นคือเหตุผลที่ผมไม่ยอมให้มินไปกับมันง่าย ๆ สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของทำให้ผมปัดมือไอ้โปรดที่จับมือมินแล้วดึงมินเข้ามาโอบกอดไว้ทั้งตัว นาทีนั้นผมไม่ได้สบตากับน้องหรอกผมกลัวว่าจะเจอสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของมินอีก
"ปล่อย" มินพูดเสียงแผ่วแล้วเป็นฝ่ายดันตัวผมออกไป ไหล่เล็กนั้นกำลังสั่นเทาน้องมันไม่ได้ร้องไห้แต่คงกำลังกลั้นน้ำตาจนตัวเริ่มสั่นไม่หยุดเลยว่ะ
"ห่าตุลย์ทำอะไรของมึงอีกเนี่ยปล่อยน้องกูเลย!" ไอ้โยจะเดินมาดึงมินออกไปในตอนนี้เพื่อน ๆ พากันลุกมายืนออล้อมผมที่ยืนกอดมินอยู่ ดีนะโต๊ะนี้เป็นโต๊ะที่ไอ้โปรดจัดไว้เพื่อพวกผมโดยเฉพาะมันจึงเป็นมุมอับที่ไม่ค่อยมีใครเห็น
"สัสโยมึงอย่าเสือก" แต่ผมก็ผลักไอ้โยออกก่อนที่มันจะเข้ามาดึงมินไปจากผมเช่นกัน
"พี่ตุลย์ปล่อยมินอึดอัด" เสียงร้องท้วงของมินทำให้ผมต้องคลายอ้อมกอดลงนิด ๆ แต่สองแขนก็ยังโอบมินไว้ไม่ปล่อยเสียทีเดียว
"ตุลย์มึงปล่อยน้องก่อนมีอะไรค่อย ๆ คุยกันน้องมันเจ็บนะมึง" ไอ้ยิ้มเดินมาจับแขนผมแล้วดึงมินออกไปด้วยความยินยอมจากผม ที่ปล่อยให้มินไปยืนข้างไอ้ยิ้มไม่ใช่เพราะไอ้ยิ้มขอแต่เป็นเพราะผมไม่อยากให้มินเจ็บมากกว่า ปันปันกับชมพู่ต่างก็ปรี่ไปประกบตัวมินคนละข้างส่วนไอ้โปรดเหรอมันเอาแต่ยืนกอดอกจ้องมาที่ผม ไอ้นัทกับไอ้เดียร์ก็ยืนกระดกเหล้าทั้งขวดลงคอนู่นแน่ะ
"อะไรกันคะพี่ตุลย์ทำไมทำแบบนี้??" ผมเกือบลืมเธอไปแล้วเชียวแต่นิชาก็ไม่ยอมเป็นธาตุอากาศเธอนิ่วหน้าเดินมาเกาะแขนเอ่ยถามผมด้วยสีหน้าน้ำเสียงไม่พอใจมากนัก
"ปล่อย" ผมบอกนิชาเสียงเรียบแต่ดูเหมือนน้องเขาจะไม่ยอมปล่อยเลยต้องหันไปจ้องด้วยสายตานิ่ง ๆ เธอถึงยอมปล่อยแล้วหันไปคว้ากระเป๋าเดินออกไปโดยไม่บอกกล่าวใครสักคำ แต่ผมไม่ได้สนใจหรอกนะว่านิชาจะมีปฏิกิริยายังไงน่ะ
"เฮ้อ มินมาหาพี่เดี๋ยวกลับด้วยกัน" ลมหายใจถูกถอนดัง ๆ แล้วใช้สติที่โดนเหล้ากัดกินไปพอสมควรเพื่อพูดกับมินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
"ไม่ครับพี่โปรดจะไปส่งมินจะกลับกับพี่โปรด" มินตอบกลับมาด้วยเสียงจริงจังทั้งที่เอาแต่ก้มหน้าอย่างเดียวไม่ยอมมองผมเลยว่ะ
"มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้มึงกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะกูไปส่งมินเอง" ไอ้สัสโปรดมันก็ไม่สนใจสายตาสั่งห้ามที่ผมส่งให้สักนิดแต่กลับกวนตีนผมด้วยการดึงมินให้เดินไปกับมัน ในนาทีนั้นสติที่ผมกำลังพยายามเรียกคืนมาก็ขาดสะบั้นลงพร้อมกับหมัดหนักส่งไปประทับเต็มปากไอ้โปรดทันควัน
"เฮ้ย!!"
"สัส! ไอ้ห่าตุลย์"
"เวรแล้วไง"
มีหลายเสียงตะโกนขึ้นพร้อมกัน พอไอ้โปรดมันเซไปด้านหลังผมเลยใช้จังหวะนั้นกระชากมินกลับมาหาตัวเองอีกครั้ง
"อย่าให้พี่ต้องโมโหมินไม่อยากเห็นตอนพี่โกรธหรอกเชื่อสิ" สายตาหวาดหวั่นของมินไม่ได้ทำให้ผมดึงสติตัวเองกลับมาได้เลยสักนิด แต่ยิ่งทำให้เดือดมากขึ้นไปอีก
"สัสมึงจะเอากับกูใช่ไหมไอ้ตุลย์หา!!" ไอ้โยกับไอ้นัทรีบเดินเข้าไปล็อคตัวไอ้โปรดที่ฉุนจัดและกำลังจะเดินเข้าใส่ผมเช่นกัน
"หึหึ กูพร้อมทุกเวลา" ปากพูดสวนมันแต่สายตาจ้องปรามมินที่กำลังดิ้นรนไม่หยุด
"ชมว่าถามมินหน่อยไหมคะว่ามินจะกลับกับใคร ที่จริงพี่ตุลย์ก็ไม่มีสิทธิ์อะไรมาห้ามมินเขานะคะ" วาจานั้นทำให้ผมตวัดสายตาไปมองชมพู่ฉับพลัน หึหึ นี่สินะตัวชงให้ไอ้โปรดน่ะ
"เอออย่างที่น้องชมพู่พูดแหละห่าตุลย์มึงเมาจนบ้ารึไง" ไอ้โยพูดขึ้นอีกคนจนผมอดถอนหายใจด้วยความรำคาญพวกมันไม่ได้
"มินเป็นของกูคงไม่ต้องให้สาธยายนะว่าคืออะไร ปันปันก็รู้ดีไม่ใช่เหรอบอกไอ้โยพี่ชายให้มันหายโง่สักทีสิ ส่วนมึงไอ้โปรดถ้าข้องใจอะไรอยากเล่นกับกูกูก็รอมึงอยู่ทุกนาทีแต่อย่าเสือกยุ่งกับคนของกู" พูดจบผมก็ลากแขนมินออกมาโดยไม่สนใจท่าทางตกใจของมินหรือเพื่อนที่พยายามจะดึงมินเอาไว้ ผมกำลังเลือดขึ้นหน้าครับตอนนี้คิดอะไรไม่ออกสักอย่างรู้อยู่อย่างเดียวว่ากลับถึงคอนโดผมคงต้องจับมินล้างกลิ่นไอ้โปรดออกให้หมด ไม่ให้มีกลิ่นของมันหลงเหลือให้ผมต้องสติแตกแบบนี้อีก
