บทที่ 4 ตอนที่ 4 สาว สาว สาว
มิน Part
"มิน ๆ ตื่น นอนทั้งชั่วโมงเดี๋ยวก็โดนอาจารย์ป้าหมายหัวเข้าหรอก" เสียงปันปันกระซิบเรียกจนต้องลืมตามาเจอหน้าปันปันที่มองมาอย่างเป็นห่วงแล้วอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปขยี้หัวปันปันเบา ๆ ปันปันนี่เป็นห่วงผม ดูแลผมทุกเรื่องจริง ๆ
"อืม ขอโทษทีนะปันปันเมื่อวานแม่ดาไม่ค่อยสบายมินเลยกลับไปค้างที่บ้านน่ะ" แต่ก็ตอบกลับด้วยสภาพที่สติสตังยังไม่เข้าที่เข้าทางเท่าไหร่
"เออนั่นสิปันว่าจะถามมินอยู่เห็นแม่ปริมโทรมาเล่าแต่เช้าว่าแม่ดาไม่สบายเป็นอะไรมากไหม นี่มินคงจะเฝ้าแม่ดาไม่ยอมหลับยอมนอนเหมือนเคยล่ะสิดูสิตาเป็นแพนด้าแข่งยัยชมพู่แล้ว" ปันปันบ่นพลางเอื้อมมาลูบใต้ตาผมเบา ๆ แถมแขวะไปถึงอายไลน์เนอร์สีดำที่ชมพู่ทาซะหนาปึก ทำให้ผมต้องหันไปหาภาพประกอบที่นั่งก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์อย่างเมามัน
เอิ่ม..จริงอย่างที่ปันปันพูดด้วยสิ ตาชมพู่นับวันจะเหมือนหลินปิงเข้าทุกวันแล้วล่ะ
"ฮ่า ๆ ๆ เออจริง ๆปันปันนี่ช่างเปรียบซะเหมือนเลย" เสียงหัวเราะเกิดขึ้นเพราะต้องการกลบเกลื่อนหลีกเลี่ยงตอบคำถามของปันปันนั่นแหละ
"มิน" แต่ปันปันก็ยังเรียกผมเสียงเข้มฟังจากน้ำเสียงผมว่าปันปันคงพอจะรับรู้เรื่องอาการป่วยของแม่ผมมาบ้างแล้วล่ะ
"หือ เป็นอะไรครับปันปันคนสวยทำหน้าดุซะมินกลัวเลย แม่ดาไม่เป็นอะไรมากหรอกน่าแค่โรคเก่ากำเริบแหละตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวคืนนี้มินว่าจะกลับไปนอนบ้านอีกคิดถึงอกอุ่น ๆ ของแม่ดาน่ะ" สิ่งที่ทำคือรีบยิ้มอ้อนพร้อมกับจัดแจงบอกอาการของแม่ดาให้ปันปันฟัง ขืนไม่รีบบอกวันนี้ไม่ได้กินข้าวกลางวันกันแน่ ดีไม่ดีปันปันได้จับผมซักจนสะอาดไปตามระเบียบเหมือนเคย
"มินเอาความจริงอย่าคิดมาปิดบังปันนะ ปันรู้จักทั้งมินทั้งแม่ดามาตั้งแต่เด็กทำไมปันถึงจะไม่รู้นิสัยของแม่ดาล่ะ ปกตินอกจากคืนวันศุกร์เสาร์แล้วแม่ดาเคยให้มินกลับบ้านซะที่ไหน นอนที่บ้านน่ะกว่าจะมาถึงมหาลัยต้องออกตั้งแต่ตีห้ากว่าแม่ดาเขาไม่ให้มินกลับไปนอนหรอกเขาเป็นห่วงมินจะตาย" ปันปันพูดด้วยสีหน้าท่าทางจริงจังเป็นสัญญาณว่าเอาแล้วไงครับปันปันคนสวยกำลังจะเริ่มทำการซักฟอกผมแล้ว งานเข้าของจริงครับ
แต่ก็จริงอย่างที่ปันปันพูดบ้านผมกับปันปันอยู่แถวสถานตากอากาศบางปูสมุทรปราการนู่น และตอนนี้แถวนั้นกำลังก่อสร้างรถไฟฟ้าด้วยทำให้เวลาเร่งด่วนรถติดมโหฬาร อย่างเมื่อเช้าผมก็ต้องออกจากบ้านมาตั้งแต่ตีห้ากว่าจะมาถึงทำเอาเกือบจะไม่ทันเช็กชื่อวิชาแรก เพราะแบบนี้ไงถึงผมต้องเช่าห้องอยู่แถวมหาลัยถ้าไม่มีความจำเป็นหรือธุระเร่งด่วนอะไรมาก ๆ แม่ผมจะไม่ให้ผมกลับไปนอนที่บ้านหรอกท่านกลัวผมเหนื่อยกับการเดินทางน่ะ
"งั้นไปกินข้าวกันก่อนเนอะเดี๋ยวมินจะถวายตัวให้ปันปันคนสวยซักจนแห้งเลย ปะชมพู่คนสวยอีกคนไปกินข้าวกัน" ผมส่งยิ้มที่ตัวเองคิดว่าดูเจ้าชู้และหล่อที่สุดให้ปันปันพร้อมกับหันไปชวนชมพู่ที่ยังไม่เลิกจิ้มโทรศัพท์แถมดูอารมณ์ดียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปอีก สงสัยไม่นิชคุณบินกลับไทยก็นิชคุณเปลือยอกอวดซิกแพ็กแน่น ๆ ให้คุณเขาได้ชื่นชมแน่ ๆ
ก็ชมพู่น่ะเป็นแฟนคลับนิชคุณตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะ แต่ก็ไม่วายค่อย ๆ เหลือบตามองปันปันที่ตีหน้าเครียดแววตามีแต่ความกังวลแน่ะมีเบ้ปากใส่ผมด้วย ทำไมอะผมก็อยากยิ้มหล่อมั่งไรมั่งสิ
"โอเคค้าคุณเพื่อน ปะไปกันเถอะเดี๋ยวเลี้ยงน้ำแล้วกัน ฮ่า ๆ ๆ" ชมพู่พูดจบก็ยิ้มหน้าบานลุกเดินนำทันที จนผมกับปันปันหันมามองกันอย่างงง ๆ ว่าคุณชมพู่เขาอารมณ์ดีเรื่องอะไรกันถึงดูมีความสุขขนาดนี้ สุดท้ายปันปันก็ส่ายหน้ายักไหล่แล้วคล้องแขนพาผมเดินตามชมพู่ออกไป
"เดี๋ยว ๆ คุณเพื่อนที่รักทั้งสองคะกรุณาหยุดฟังความคิดเห็นของชมพู่คนสวยคนนี้ก่อน ไหน ๆ วิชาอาจารย์ธงไชยแกก็ยกคลาสไปแล้วฉันว่าเราออกไปกินส้มตำป้าเจเน็ตกันดีกว่ามีเวลาเหลือเฟือฉันเปรี้ยวปากมาหลายวันอยากกินอะไรเผ็ด ๆ แซ่บ ๆ" ชมพู่หันมาชวนผมกับปันปันด้วยท่าทางอยากกินมากจริง ๆ แหละครับ
"เอาสิฉันก็อยากกินลาบเผ็ด ๆ ข้าวเหนียวร้อน ๆ เหมือนกัน ไปนะมินกินเสร็จก็กลับบ้านเลยเดี๋ยววันนี้ปันกลับด้วยจะไปเยี่ยมแม่ดา จะจับผิดคนขี้โกหกเพราะมัวแต่เกรงใจด้วย" ปันปันเกาะแขนพร้อมกับซบหัวพิงไหล่อ้อนชวนผม นี่ยังไม่ยอมจบเรื่องอาการป่วยของแม่ดานะครับแต่อดอมยิ้มเมื่อนึกภาพตอนจะโดนปันปันสอบสวนไม่ได้ อืม น่ากลัวแฮะ
ปันปันถูหน้ากับไหล่ผมเหมือนเรียกร้องให้ผมหันไปสนใจ เห็นความสูงของผมต่ำกว่ามาตรฐานชายไทยแบบนี้ก็เถอะแต่ผมก็ผู้ชายคนหนึ่งหน้าก็ไม่ได้หวานเหมือนผู้หญิงที่สำคัญผมสูงกว่ายัยปันปันคนสวยตั้งสามเซ็นเชียวนะมันเป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ของผมแม้ว่าถ้าไหล่ชนไหล่แบบนี้แล้วมองเผิน ๆ จะไม่เห็นข้อแตกต่างของความสูง แต่ถ้าสังเกตดูดี ๆ ผมก็สูงกว่าอยู่ดี เอิ่ม ถึงจะนิดเดียวก็ช่างเหอะยังไงผมก็ถือว่าผมสูงกว่าอยู่ดี รู้สึกยืดได้ครับ
"ยังไม่หายเมาขี้ตาหรือจ๊ะมินตราขี้เซา นี่ถ้าฉันไม่รู้จักแกสองคนนะ ฉันคิดว่าพวกแกเบี้ยนกันแน่ แต่ฉันก็อยากเล่นเบี้ยนด้วยนะ 3P เคไหมคะ" ชมพู่พูดแล้วเดินมาคล้องแขนอีกข้างของผมด้วยสีหน้ากลั้นยิ้ม
หึหึ เอาแล้วไงถึงผมจะไม่อยู่ในสายตาของพี่ตุลย์คนหล่อแต่ผมก็เป็นที่ต้องการของสาว ๆ นะ แถมสองสาวนี้คนหนึ่งก็น่ารักน่าทะนุถนอมอ่อนโยนนิสัยดี ส่วนอีกคนชมพู่น่ะนะเป็นผู้หญิงที่ผมยอมรับเลยว่าถ้าผมไม่ได้รักปักใจกับพี่ตุลย์และถ้าผมสูงกว่านี้อีกสักสิบห้าเซ็น
ที่สำคัญถ้าผมยังไม่ได้รู้จักนิสัยใจคอของชมพู่ผู้หญิงคนนี้แหละที่ผมจะตามจีบมาเป็นแม่ของลูกผม ชมพู่มีเสน่ห์มากไม่ได้สวยจนมองแล้วต้องเหลียวหลังแต่บุคลิกที่มั่นใจในตัวเองดูถือตัวนิด ๆ แต่บางทีก็โก๊ะบ่อย ๆ ตรงไปตรงมาตางี้คมกริบ เอ๊ะ ตาคม ๆ แบบนี้คล้ายใครนะผมนึกไม่ออกช่างมันเถอะ สรุปแล้วเธอสวยและมีแรงดึงดูดมากก็พอ
ส่วนตอนนี้ผมกำลังเสพความภาคภูมิใจที่มีสาวสวยทั้งคู่ขนาบซ้ายขวาอยู่ แต่ถ้าได้ทำความรู้จักสัมผัสตัวตนของชมพู่ผมว่าคนที่จะมาเป็นแฟนของชมพู่นี่ต้องคิดดี ๆ หน่อย คุณต้องเข้มแข็งอดทนต่อการพาชมพู่เดินซื้อของทั้งวัน และคุณจะโกหกอะไรชมพู่ไม่ได้นะครับเพราะชมพู่ฉลาดมาก ปากก็คมพอ ๆ กับตาและผมว่าชมพู่มีความลึกลับน่ากลัวอะไรสักอย่างในตัวซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ที่มั่นใจก็คือชมพู่จะไม่มีวันทำร้ายผมกับปันปันแน่ ๆ
เอ่อ..แล้วไอ้เบี้ยน ๆ นี่คืออะไรครับ??
"ฮ่า ๆ ๆ ดูทำหน้าเข้ามินภูมิอกภูมิใจอะไรนักหนา ที่ยัยชมชวนเล่นเบี้ยนเนี่ยรู้เหรอว่าหมายความยังไง เอ หรือรู้และยอมรับจ๊ะน้องมินเบี้ยน"ปันปันถามพร้อมกับเงยหน้าจากไหล่ผมแล้วหัวเราะทันทีที่เห็นสีหน้าอมยิ้มนิด ๆ ยืดไหล่หน่อย ๆ ของผมแถมยังขำจนหน้าแดงหมดแล้ว
"อะไรคือเบี้ยน??" แต่สิ่งที่คาใจก็อดหันไปถามชมพู่อย่างสงสัยไม่ได้
"ต๊าย ปันปันเพื่อนรักเรียกชมสั้น ๆ แบบนี้อารมณ์เหมือนฉันจะเป็นชมพู่อารยาอะไรอย่างนั้นชมชอบ ส่วนมินตราจ๋าทำท่าอกผายไหล่ผึ่งทำไมจ๊ะชมชวนมินตราเล่นเบี้ยนก็เหมือนชวนเพื่อนสาวเข้าชมรมดนตรีไทย ตีฉิ่งฉับอะไรแบบนั้นแหละ นี่คิดอะไรเพี้ยน ๆ อยู่ปะหรือคิดว่าไอ้ 3P อะ คือ ญ,ช,ญ โน ๆ เพื่อนรักคิดใหม่ทำใหม่ย่ะตัวแค่นี้ชม 3P ช,ญ ไม่ลง
"อย่างมินตราต้อง ญ ญ ญ หรือ สาว สาว สาว เท่านั้นโอเคนะคะ ฮ่า ๆ ๆ" พูดจบชมพู่ก็เดินมายืนข้างหน้าจ้องมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้านั่นมีส่ายหัวให้ผมด้วย อะไรวะครับถึงผมจะเตี้ยกว่าชมพู่นิดหน่อย
เอิ่ม...แค่เกือบสิบเซ็นเองแต่ผมก็ยังเป็นผู้ชายมีจู๋อยู่นะจะมา สาว สาว สาว อะไรเว้ยครับคุณชมพู่!! เห็นไหมบอกแล้วว่าชมพู่ปากคมแถมร้ายกาจจะตาย ผมได้แต่นึกโวยวายตีโพยตีพายในใจคนเดียว ฮึ่มม
"ฮ่า ๆ ๆ ไงจ๊ะพ่อมินคนหล่อถึงกับอึ้งไปเลยเหรอนู่นยัยชมเดินหนีมินตราคนหล่อไปแล้วนู่น ไป ๆ ปันหิวแล้วค่ะสาว สาว สาว" ปันปันหัวเราะไปพูดไปจับมือผมเดินไปหาชมพู่ที่กวักไม้กวักมือเร่งอยู่ไปด้วย
อืม ก็อย่างที่บอกถึงผมจะไม่ได้อยู่ในสายตาของพี่ตุลย์เลยแต่อย่างน้อยผมก็อยู่ในสายตาของเพื่อนรักผม เฮ้อ..ตามนั้นครับ สาว สาว สาว...
