บทที่ 100

มุมมองของซัมเมอร์

“ฉันขอ—” เสียงของฉันสั่นเครือ แผ่วเบาจนแทบเป็นเพียงเสียงกระซิบ “ฉันขอกอดนายได้ไหม แค่ครั้งเดียว?”

เขาชะงักไป ดวงตาเบิกกว้าง และชั่วขณะหนึ่งเขาดูแทบจะตื่นตระหนก ราวกับฉันเพิ่งขอให้เขาทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เขาอ้าปาก ก่อนจะหุบลงอีกครั้ง แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

“ขอโทษ” เขาพูดออกมาอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ