บทที่ 104

มุมมองของซัมเมอร์

ฉันยืนนิ่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าซิมโฟนีฮอลล์ จ้องมองไปยังจุดที่ฉันคิดว่าเห็นเขาอยู่ตรงนั้น เมื่อครู่นี้มุมถนนยังเหมือนมีเงาคุ้นตา แต่ตอนนี้ว่างเปล่า เหลือเพียงพื้นถนนเปียกฝนสะท้อนแสงสีเทาหม่นของยามบ่าย และคนแปลกหน้าไม่กี่คนที่รีบเดินผ่านไปใต้ร่ม หัวใจฉันกระหน่ำกระแทกซี่โครงแรงเสียจนเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ