บทที่ 106

มุมมองของคีแรน

ฉันเดินมาได้แค่สามบล็อกก็ต้องหยุด มือสั่นจนยัดไว้ในกระเป๋าไม่ได้เลย หน้าอกแน่นราวกับมีใครเอาโซ่มาพันรอบซี่โครงแล้วกระชากให้รัดแน่นขึ้นทุกครั้งที่หายใจ

เธออยู่ตรงนั้นเอง ห่างไปแค่ยี่สิบฟุต ยืนอยู่บนขั้นบันไดหินอ่อนในชุดเดรสสีน้ำเงินที่ราคาคงมากกว่าค่าเช่าบ้านสองเดือนของครอบครัวฉันเสี...