บทที่ 109

มุมมองของคีแรน

เธอหันหน้าซุกเข้ากับฝ่ามือของผม แก้มแนบลงบนผิวหนังที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของผม แล้วดวงตาก็ค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง

ราวกับว่านี่เป็นเรื่องปกติ

ราวกับว่าเธอทำแบบนี้อยู่ตลอด

ราวกับว่ามือของผมเป็นสิ่งที่อ่อนโยนและปลอดภัย แทนที่จะเป็นของที่บอบช้ำและผิดแปลก

“ซัมเมอร์” เสียงของผมแทบไม่ทำง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ