บทที่ 14

มุมมองของคีแรน

เธอสะดุ้ง และผมก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที แต่ผมเรียกคำพูดนั้นกลับคืนไม่ได้ จะทำให้มันฟังเบาลงก็ไม่ได้ เพราะมันคือความจริง และเราทั้งคู่ต่างก็รู้ดี เธอใช้หลังมือปาดน้ำตา ทิ้งรอยน้ำยาล้างจานเป็นทางพาดแก้ม

“แค่... ระวังหน่อยนะ ได้ไหม” เสียงของแม่เบาจนแทบเป็นกระซิบ “พวกเราไม่มีปัญหาอะไรให้รับ...