บทที่ 142

มุมมองของซัมเมอร์

“ทำไมต้องเป็นตอนนี้” ฉันถาม “ทำไมจู่ ๆ นายถึง... เป็นแบบนี้”

คีแรนเงียบไปนานมาก “เพราะฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังจะไม่มีเวลาแล้ว”

ท้องฉันหวิววาบ “หมายความว่ายังไง”

เขาสูดลมหายใจลึก มือซ้ายเอื้อมมาจับมือฉันไว้อีกครั้ง “มี... บางอย่างที่ฉันต้องจัดการ ที่บ้าน และฉันต้องทุ่มสมาธิให้ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ