บทที่ 152

คีแรน

“บ้าชะมัด”

คำสบถนั้นหลุดออกมาแผ่วต่ำและสากพร่า สะท้อนก้องกับกระเบื้องรอบตัว ฉันเอาหน้าผากพิงกำแพงแล้วพยายามหายใจผ่านมันไป พยายามกดความโกรธลงไป ความหึงหวงนั้นด้วย รวมถึงความรู้สึกหวงอย่างป่วยประสาทที่ไต่ขึ้นมาตามแนวสันหลังทุกครั้งที่คิดว่ามีคนอื่นมองเธอ

เธอไม่ใช่ของฉัน ไม่จริงๆ ไม่ได้เป็นในแบบท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ