บทที่ 154

มุมมองของซัมเมอร์

“เรายังไม่ได้... คือมันยังไม่ได้เป็นทางการอะไรหรอก”

“แต่เธอก็อยากให้มันเป็นแบบนั้นนี่”

ฉันจ้องจานอาหารของตัวเอง จู่ ๆ ก็สนใจปอเปี๊ยะทอดขึ้นมาเป็นพิเศษ “อาจจะนะ”

“อืม” แม่เอื้อมมือมาบีบมือฉันเบา ๆ “เอาเป็นว่า สำหรับแม่ ถ้าใครสักคนทำให้ลูกยิ้มได้ขนาดนั้น เขาก็ควรค่าแก่การเก็บไว้ในชีว...