บทที่ 172

เงาคนหนึ่งของบรู๊กหัวเราะในลำคอ “พูดจริงนะ ฉันแยกไม่ออกเลยว่านี่มันกล้าหรือว่าน่าสมเพชกันแน่ แบบว่า หล่อนคิดจริง ๆ เหรอว่าแค่ใส่เบอร์เสื้อของเขาแล้วเขาจะกลายเป็นของหล่อน?”

“ได้โปรดเถอะ” เด็กผู้หญิงอีกคนเสริม พลางก้มมองเล็บที่ตกแต่งมาอย่างประณีตราวกับเบื่อเต็มทน “พวกเด็กทุนก็เหมือนเคสการกุศลนั่นแหละ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ