บทที่ 197

แขนของเมสันยังคงรัดอยู่รอบตัวฉัน นิ้วของเขาจิกลงบนหัวไหล่จนเจ็บ และฉันก็หนีไม่ได้ ขยับไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากตัวสั่นและพยายามไม่อาเจียนออกมา เพราะกลิ่นโคโลญจน์ของเขาอบอวลไปทั่ว จนแทบหายใจไม่ออก พาฉันย้อนกลับไปสู่ทุกช่วงเวลาร้ายกาจในตอนเกรดเจ็ดกับเกรดแปด

“บ้าอะไรวะ” เสียงของเมสันดังใกล้เข้ามา ลม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ