บทที่ 201

มองการณ์ไกลนะ

แต่เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ ไปแล้ว รื้อของในถุงจากร้านขายยาออกมาวางเรียงบนทางเท้า ด้วยสมาธิแน่วแน่แบบเดียวกับที่เขาใช้กับทุกสิ่ง สองเสื้อกันฝนฉุกเฉิน—แบบที่พับอยู่ในซองพลาสติกของตัวเอง สีเหลืองนีออนส่งเสียงกรอบแกรบ ม้วนถุงขยะเนื้อหนา แล้วก็ร่มคันเล็กที่ยังห่อพลาสติกอยู่

เขาเอื้อมมือมาหาถุง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ