บทที่ 215

มุมมองของซัมเมอร์

“ฉันต้องไปแล้ว” ฉันพูด

ฉันยัดช่อดอกไม้มหึมากลับคืนสู่อ้อมแขนของเดเมียนโดยไม่สนเลยว่ามันจะกระแทกอกเขา จนกุหลาบงามสมบูรณ์แบบพวกนั้นคงช้ำไปบ้าง

แล้วฉันก็วิ่ง

“ซัมเมอร์!” เสียงของวิกตอเรียดังตามหลังมา คมกริบด้วยความตกใจ “เธอจะไปไห—”

แต่ฉันฝ่าฝูงชนออกมาแล้ว รองเท้าส้นสูงน่าขันที่ฉันใส่ข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ