บทที่ 220

มุมมองของคีแรน

โทรศัพท์ดังขึ้นตอนตีสี่

ผมจ้องหน้าจอ มองดูเบอร์แปลกปลอมกะพริบวาบอยู่ท่ามกลางความมืดในหอพัก มือผมค้างอยู่เหนือมันนานสามครั้งกริ๊งก่อนจะกดรับ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร ลึก ๆ ในใจส่วนหนึ่งของผมเฝ้ารอสายนี้มาตั้งแต่วันที่พวกมันเอาหน้าผมไปแปะบนโปสเตอร์บัดซบนั่น

“คีแรน” เสียงนั้นอ้อแอ้เพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ