บทที่ 34

คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ระหว่างเราเหมือนควัน ไม่มีทางเรียกกลับคืนได้

ฉันพูดมันออกไปแล้ว ออกมาดัง ๆ กลางวันแสก ๆ ตรงทางเดินแคบ ๆ แห่งนี้ ที่มีเถาไอวี่เลื้อยขึ้นตามกำแพงอิฐ และแสงบ่ายส่องลอดผ่านใบไม้เหนือศีรษะ ฉันบอกคีแรน ครอสว่าฉันคิดถึงเขา

ทั้งตัวเขาแข็งทื่อขึ้นในทันที ฉันมองเห็นลำคอเขาขยับ เห็นสีแดงค่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ