บทที่ 72

ฉันยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ และสายตาของเขาก็เลื่อนลงมาที่ริมฝีปากฉันเพียงชั่ววินาทีก่อนจะหันหนีไป ใบหูของเขาแดงจัดยิ่งกว่าเดิม

ความเงียบระหว่างเราพลันแปรเปลี่ยน กลายเป็นบางอย่างที่อบอุ่นขึ้น บางอย่างที่ทำให้ผิวกายฉันวาบไหวด้วยความรู้สึกตัว ฉันรับรู้ชัดเจนเกินไปว่าเรานั่งใกล้กันแค่ไหน ต้นขาของเขาแนบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ