บทที่ 44 44 รู้สึกผิด

44 รู้สึกผิด

หลังจากที่เฝ้ารออยู่นานนับชั่วโมง เมื่อเห็นร่างสูงของหมอภาคษ์เดินออกจากห้องพักฟื้นและเดินลับสายตาไปเพื่อไปตรวจคนไข้ที่โรงพยาบาลอีกแห่ง สโรชาก็ตัดสินใจผลักบานประตูห้องไอซียูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

สโรชาเดินกะเผลกเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างเตียง ทอดสายตามองร่างบอบบางที่นอนหลับใหลไม่ได้สติ มีสายระ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ