บทที่ 45 45 ไม่สำคัญอะไร

45 ไม่สำคัญอะไร

ภายในห้องพักแพทย์ส่วนตัวที่เงียบสงบ หมอภาคษ์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างเหนื่อยล้า ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนัก หลับตาลงช้าๆ ยกมือขึ้นนวดคลึงขมับของตัวเองเพื่อคลายความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดหลายวัน

ภาพของพันทิวาที่นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องไอซียูยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ใช่...เขาเป็นห่วงเธอ เข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ