บทที่ 47 47

"อวดดี!" 

"อื้อ! ปะ ปล่อยนะ" ฮันนี่เริ่มลนลานเมื่อถูกคนตัวโตกระชากข้อมืออย่างแรงจนกระทั่งปลายจมูกเชิดรั้นฝังเข้ากับอกแกร่ง

ไม่อาจที่จะปฏิเสธได้เลยว่ากลิ่นหอมบนลำตัวหนามันทำให้ใจของเธอเต้นแแรงอย่างบ้าคลั่ง

"ปล่อยสิ"

"ทำไม เธอกลัวเวลาที่อยู่ใกล้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เอ๊ะ...หรือเธอกลัวตัวเองหวั่นไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ