บทที่ 72 บทที่ 72.

“ไม่ต้องหรอกชล ฉันเหนื่อยมานานแล้วฉันอยากพักผ่อนเสียที ขอบใจอีกครั้งนะคุณธีโอ ผมคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของไร่ดวงใจให้คุณแล้ว”

“ผมก็ขอบคุณคุณเช่นกันครับ หากคุณไม่ช่วย ผมก็คงทำอะไรได้ไม่มาก..”

“ฉันไปนะชล ดีใจที่เคยมีนายเป็นเพื่อน” พ่อเลี้ยงดำเกิงเดินจากไป ทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบ คุณชายชลทรุดลงนั่งด้วย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ