บทที่ 3 ตอนที่3 ทำไมต้องเกิดเรื่องนี้

ตอนที่3

ทำไมต้องเกิดเรื่องนี้

เกริกวิทย์มองเธอเดินไปถึงประตูความรู้สึกประหลาดก่อตัวในอกทั้งที่ควรปล่อยให้เธอออกไป

แต่เขากลับเรียกไว้

“กชมน” ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มการสอบถาม และน้ำเสียงนั้นทำให้หญิงสาวหยุดมือบนลูกบิดประตูโดยไม่หันกลับทันที

เธอหันมาช้า ๆ“คะ” กชมนขานรับพร้อมแววตาที่มีทั้งความเหนื่อยล้าและคำถามมากมายซ่อนอยู่

เกริกวิทย์มองเธออยู่ครู่หนึ่งคำถามหลายอย่างแล่นเข้ามาทำไมถึงเป็นคุณทำไมต้องเกิดเรื่องนี้และถ้าคุณไม่ได้ทำจริง ผมควรเชื่ออะไรแต่สุดท้าย สิ่งที่ออกจากปากกลับแข็งกระด้าง

“ถ้าคุณยังมีอะไรที่ไม่ได้บอกผม ผมแนะนำให้รีบพูดก่อนที่ฝ่ายกฎหมายจะเป็นคนหาเจอเอง เพราะถ้าถึงตอนนั้น ผมคงช่วยอะไรคุณไม่ได้” เขาบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย และคำเตือนที่ตั้งใจให้เป็นโอกาสกลับฟังเหมือนคำข่มขู่ในหูของคนที่กำลังเจ็บ

กชมนมองเขานิ่งก่อนยิ้มบางอย่างเศร้าที่สุด“ฉันไม่มีอะไรปิดบังคุณค่ะ สิ่งเดียวที่ฉันเสียใจตอนนี้ คือฉันเคยคิดว่าถ้ามีวันหนึ่งที่ทุกคนไม่เชื่อฉัน อย่างน้อยคุณน่าจะเป็นคนหนึ่งที่ยอมฟังฉันก่อนตัดสิน แต่ดูเหมือนฉันจะประเมินตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ” เธอบอกเบา ๆ แล้วหันกลับไปเปิดประตู โดยไม่รอให้เขาตอบอะไรอีก

ประตูปิดลงเกริกวิทย์ยังมองอยู่ตรงนั้นอีกนาน

หัวหน้าฝ่ายกฎหมายเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ

“จากข้อมูลที่มีตอนนี้ยังเป็นเพียงหลักฐานแวดล้อมนะครับ ยังไม่มีหลักฐานโดยตรงว่าเธอเป็นคนส่งไฟล์ออกไป ถ้าจะดำเนินคดี เราต้องตรวจให้ละเอียดกว่านี้”

ชายวัยกลางคนเตือนอย่างเป็นกลาง ขณะที่เกริกวิทย์ดึงสายตากลับมายังเอกสารบนโต๊ะ

“ตรวจทุกอย่างให้ครบ ผมไม่ต้องการกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน แต่ถ้าเป็นเธอจริง ผมก็ไม่ต้องการให้ความรู้จักส่วนตัวมาทำให้เรื่องนี้เบาลงเหมือนกัน”

เกริกวิทย์ตอบพลางปิดแฟ้มแรงกว่าปกติเล็กน้อย และไม่มีใครรู้ว่าประโยคครึ่งหลังนั้นเขากำลังเตือนคนอื่นหรือเตือนตัวเองกันแน่