บทที่ 8 ตอนที่8 ความเหนื่อยล้า

ตอนที่8

ความเหนื่อยล้า

กชมนได้มอบตัวและหัวใจให้ผู้ชายที่เธอรักโดยสมัครใจ ขณะที่เกริกวิทย์เองก็ยอมรับความปรารถนาและความรู้สึกที่เคยกดไว้โดยไม่อาจปฏิเสธได้อีกว่าเธอไม่เคยเป็นเพียงเลขานุการธรรมดาสำหรับเขา

หลังความใกล้ชิดผ่านไป ห้องพักตกอยู่ในความเงียบ

แสงจากเมืองลอดผ่านม่านเข้ามาเพียงเล็กน้อย

กชมนนอนนิ่งอยู่ข้างเขาความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและอารมณ์ทำให้เปลือกตาหนักแต่หัวใจกลับตื่นเต็มที่เธอไม่กล้าหันไปถามว่าคืนนี้หมายความว่าอย่างไรกลัวคำตอบและก็กลัวความเงียบพอ ๆ กัน

เกริกวิทย์เป็นฝ่ายขยับเข้ามาก่อนแขนแข็งแรงโอบเธอเข้าหาตัว

กชมนชะงักไม่คิดว่าเขาจะทำเช่นนั้นหลังทุกอย่างจบลง

“หนาวหรือเปล่า” เขาถามเสียงต่ำพลางดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ให้ และน้ำเสียงธรรมดาที่มีความห่วงใยเล็ก ๆ ทำให้หัวใจหญิงสาวอ่อนยวบอย่างง่ายดาย

“นิดหน่อยค่ะ” กชมนตอบพลางขยับเข้าใกล้ความอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว และการที่เขาไม่ผลักเธอออกทำให้ความหวังเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

เกริกวิทย์ลูบแขนเธอเบา ๆเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมความรู้สึกในตอนนี้ถึงสงบกว่าที่คิดทั้งที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังเต็มไปด้วยความโกรธ

“เมื่อกี้ที่คุณบอกว่ารักผม คุณหมายความอย่างนั้นจริง ๆ ใช่ไหม” เขาถามหลังเงียบไปนาน ขณะที่สายตามองเพดานแทนการหันไปสบตา ราวกับคำถามเรื่องความรู้สึกเป็นสิ่งที่พูดยากกว่าการเจรจาธุรกิจมูลค่าหลายพันล้าน

กชมนหันมองเสี้ยวหน้าของเขา“ถ้าไม่จริง ฉันคงไม่ยอมเจ็บกับคุณซ้ำ ๆ หรอกค่ะ ฉันพยายามบอกตัวเองหลายครั้งว่าคุณเป็นแค่เจ้านาย แต่พอรู้ตัวอีกที ฉันก็จำทุกเรื่องของคุณมากกว่าเรื่องของตัวเองไปแล้ว” เธอตอบตรงไปตรงมา เพราะเมื่อความลับใหญ่ที่สุดถูกเปิดเผยและความสัมพันธ์ก้าวมาถึงขั้นนี้ ก็ไม่มีเหตุผลต้องโกหกอีก

เกริกวิทย์หันมามอง“แล้วคุณไม่เคยคิดจะบอกผมเลยหรือ” เขาถามพลางใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ตกอยู่ข้างแก้มเธอออกอย่างไม่รู้ตัว และสัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้คำถามมีความหมายเกินกว่าความอยากรู้อยากเห็น

กชมนยิ้มเศร้า“ไม่ค่ะ เพราะฉันรู้ว่าความรู้สึกไม่ได้ทำให้คนสองคนเหมาะสมกัน ฉันเป็นลูกน้อง คุณเป็นเจ้านาย แล้วคุณเองก็ไม่เคยแสดงออกว่าต้องการให้ฉันเป็นมากกว่านั้น ฉันเลยคิดว่าการรักเงียบ ๆ อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ใครลำบาก” เธอตอบพลางก้มตาลง และความเจียมตัวที่อยู่ในคำพูดทำให้เกริกวิทย์รู้สึกหนักบางอย่างในอก

เขาเงียบไปก่อนถามต่อ“แล้วตอนนี้ล่ะ หลังจากคืนนี้ คุณต้องการอะไรจากผม” เขาถามอย่างจริงจัง ขณะสายตายังคงมองเธอราวกับต้องการรู้ว่าความสัมพันธ์ทางกายที่เพิ่งเกิดขึ้นจะกลายเป็นเงื่อนไขอะไรหรือไม่คำถามนั้นทำให้ความอบอุ่นในใจกชมนเย็นลงเล็กน้อยเธอเข้าใจทันทีว่าเขากำลังคิดแบบคนที่ไม่ชอบมีหนี้ค้าง

หญิงสาวส่ายหน้า“ฉันไม่ต้องการอะไรค่ะ คุณไม่ต้องให้ตำแหน่ง ไม่ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของฉัน และไม่ต้องเปลี่ยนคำตัดสินเรื่องงานเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ ฉันยอมเพราะฉันต้องการเอง ไม่ได้เอาตัวเข้าแลกกับอะไรจากคุณ” กชมนตอบชัดเจนพลางขยับออกจากอ้อมแขนเล็กน้อย และการเว้นระยะนั้นทำให้คิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน

“ผมไม่ได้หมายความว่าคุณเอาอะไรมาแลก” เกริกวิทย์ตอบทันทีพลางจับข้อมือเธอไว้เบา ๆ ไม่ให้ถอยไกลเกินไป และน้ำเสียงของเขามีความไม่พอใจที่เธอตีความตัวเองต่ำเช่นนั้น

“แต่คุณยังไม่เชื่อว่าฉันไม่ได้ขายข้อมูลบริษัทเพื่อเงินนี่คะ มันก็ไม่แปลกที่ฉันจะคิดว่าคุณอาจสงสัยว่าฉันทำเรื่องคืนนี้เพราะต้องการอะไรเหมือนกัน” กชมนตอบตรง ๆ พลางมองเขาด้วยแววตาที่กลับมาเจ็บอีกครั้ง และความจริงในคำพูดนั้นทำให้เกริกวิทย์ไม่มีคำตอบทันที

เขายังคงสงสัยเรื่องข้อมูลรั่วหลักฐานยังไม่หายไปเพียงเพราะทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันและความจริงข้อนี้ทำให้บรรยากาศที่เพิ่งอ่อนโยนกลับมีเงามืดพาดผ่านอีกครั้ง

“เรื่องคืนนี้กับเรื่องงานเป็นคนละเรื่อง ผมจะไม่เอามาปนกัน” เขาพูดหลังเงียบไปครู่หนึ่ง พลางพยายามยืนยันหลักการที่ตัวเองยึดถือมาตลอด

กชมนหลับตาเจ็บ แต่ก็เข้าใจ“ดีแล้วค่ะ อย่างน้อยต่อให้พรุ่งนี้คุณยังคิดว่าฉันผิด ฉันก็จะไม่ต้องสงสัยว่าคุณเปลี่ยนใจเพียงเพราะเรา...มีความสัมพันธ์กันแล้ว” เธอตอบเสียงเบาพลางหยุดก่อนคำสุดท้ายเล็กน้อย และความจริงที่ว่าทั้งสองได้ก้าวข้ามไปไกลถึงเพียงนั้นทำให้ใบหน้าร้อนขึ้นอีกครั้ง

เกริกวิทย์มองเธอ“คุณเสียใจหรือเปล่า” เขาถามตรง ๆ พลางสังเกตสีหน้าเธออย่างจริงจัง และครั้งนี้คำถามไม่มีเรื่องธุรกิจซ่อนอยู่เลย

กชมนคิดอยู่พักหนึ่ง“ตอนนี้ยังไม่เสียใจค่ะ ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง แต่สิ่งที่เกิดขึ้น ฉันเลือกเองทั้งหมด” เธอตอบตามความจริงพลางมองเขา และคำว่า ตอนนี้ ยังไม่เสียใจ กลับทำให้เกริกวิทย์รู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาดเขาไม่ถามต่อเพียงดึงเธอกลับเข้ามาใกล้

กชมนซบอยู่กับอกเขาได้ยินเสียงหัวใจเต้นอยู่ใต้ผิวกายความเหนื่อยทำให้เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงเป็นเวลาหลายปีที่เธอเคยจินตนาการว่า ถ้ามีสักคืนได้อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้โดยไม่ต้องรักษาระยะห่างจะเป็นอย่างไรวันนี้มันเกิดขึ้นแล้วแต่กลับเกิดในคืนที่ความไว้ใจระหว่างกันแตกสลายที่สุด

ก่อนหลับ กชมนเผลอคิดอย่างอ่อนแอว่า บางทีพรุ่งนี้เขาอาจใจเย็นลงบางทีเขาอาจยอมฟังเธอมากขึ้นหรืออย่างน้อย สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้อาจพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้รักเขาอยู่ฝ่ายเดียวทั้งหมดความหวังเล็ก ๆ นั้นติดตามเธอเข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ว่าเช้าวันถัดไป มันจะถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี