บทที่ 33 ตอนที่ 33 หัวใจตัวเองจะทรยศด้วยการยิ้ม
ตอนที่ 33
หัวใจตัวเองจะทรยศด้วยการยิ้ม
กฤตนัยมองเธออยู่นาน แววตาไหวเพียงเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า“ผมเข้าใจ”
อชิรญารู้ว่าเขาเข้าใจแต่เธอกลับรู้สึกเหมือนตนเองเพิ่งทำร้ายเขา ทั้งที่เป็นฝ่ายปกป้องตัวเอง
“ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ แม่คงเป็นห่วง”
“ให้ธามไปส่ง”
“ไม่ต้องค่ะ”
“อชิรญา”
เธอถอนหายใจ “ก็ได้ค่ะ ให...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 ตอนที่ 1 คืนพายุพาหัวใจมาพบกัน
2. บทที่ 2 ตอนที่ 2 ประตูเปิดออก
3. บทที่ 3 ตอนที่ 3 จุดตะเกียง
4. บทที่ 4 ตอนที่ 4 ปกป้อง
5. บทที่ 5 ตอนที่ 5 น้ำเสียงระวังตัว
6. บทที่ 6 ตอนที่ 6 สัมผัสได้ชัด
7. บทที่ 7 ตอนที่ 7 ที่ดินผืนเล็ก
8. บทที่ 8 ตอนที่ 8 คู่เจรจาที่ไม่ยอมแพ้
9. บทที่ 9 ตอนที่ 9 แผนชดเชย
10. บทที่ 10 ตอนที่ 10 เหนื่อยใจ
11. บทที่ 11 ตอนที่ 11 เพื่อเตือนตัวเอง
12. บทที่ 12 ตอนที่ 12 ถูกใช้ต่อรอง
13. บทที่ 13 ตอนที่ 13 ไม่ได้พูดเกินจริงเลย
14. บทที่ 14 ตอนที่ 14 อย่าดื้อ
15. บทที่ 15 ตอนที่ 15 มองหน้าเธออย่างรู้ทัน
16. บทที่ 16 ตอนที่ 16 เริ่มอยากเชื่อ
17. บทที่ 17 ตอนที่ 17 ไม่อยากเห็นคุณเจ็บมากกว่าเดิม
18. บทที่ 18 ตอนที่ 18 ทะเลหมอกซ่อนความหวั่นไหว
19. บทที่ 19 ตอนที่ 19 ทำเหมือนทุกอย่างถูกจัดไว้แล้ว
20. บทที่ 20 ตอนที่ 20 แผลเล็ก ๆ อาจกลายเป็นดินถล่ม
21. บทที่ 21 ตอนที่ 21 ไม่เชื่อ
22. บทที่ 22 ตอนที่ 22 สัญชาตญาณ
23. บทที่ 23 ตอนที่ 23 ไม่ได้จะจัดการชีวิต
24. บทที่ 24 ตอนที่ 24 มองเปลวไฟ
25. บทที่ 25 ตอนที่ 25 ไม่มีความเย็นชา
26. บทที่ 26 ตอนที่ 26 ความหวั่นไหวที่เกิดจากคนข้างกาย
27. บทที่ 27 ตอนที่ 27 เปลวไฟกลางไร่ชา
28. บทที่ 28 ตอนที่ 28 ปัญหาเร่งด่วน
29. บทที่ 29 ตอนที่ 29 ไม่น่าไว้ใจ
30. บทที่ 30 ตอนที่ 30 กำแพงในใจ
31. บทที่ 31 ตอนที่ 31 ดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
32. บทที่ 32 ตอนที่ 32 ไฟไม่ได้เริ่มจากอุบัติเหตุ
33. บทที่ 33 ตอนที่ 33 หัวใจตัวเองจะทรยศด้วยการยิ้ม
34. บทที่ 34 ตอนที่ 34 คืนที่หัวใจยอมรับรัก
35. บทที่ 35 ตอนที่ 35 ระมัดระวัง
36. บทที่ 36 ตอนที่ 36 จุดพักตรงนี้
37. บทที่ 37 ตอนที่ 37 ระยะห่างสั้นลง
38. บทที่ 38 ตอนที่ 38 ความรู้สึกของผม
39. บทที่ 39 ตอนที่ 39 มือไล้คราบน้ำตา
40. บทที่ 40 ตอนที่ 40 ตื่นอยู่ในอ้อมแขน
41. บทที่ 41 ตอนที่ 41 แทนคำสัญญา
42. บทที่ 42 ตอนที่ 42 ผู้หญิงที่ถูกเรียกว่าคนอื่น
43. บทที่ 43 ตอนที่ 43 รอยยิ้ม
44. บทที่ 44 ตอนที่ 45 ความเงียบของตัวเอง
45. บทที่ 45 ตอนที่ 44 ไม่ได้ทำอะไรผิด
46. บทที่ 46 ตอนที่ 46 ไม่ใช้การแต่งงานแลกเงินทุน
47. บทที่ 47 ตอนที่ 47 การรั่วไหลของเอกสาร
48. บทที่ 48 ตอนที่ 48 ราคาของคำว่าปกป้อง
49. บทที่ 49 ตอนที่ 49 มีใครอยู่ใกล้เครื่องของคุณ
50. บทที่ 50 ตอนที่ 50 ถูกกดทับด้วยความผิด
51. บทที่ 51 ตอนที่ 51 หนูรักแม่เหลือเกิน
52. บทที่ 52 ตอนที่ 52 สัญชาตญาณ
53. บทที่ 53 ตอนที่ 53 ไม่เชื่อคนอย่างเสี่ยชาญชัย
54. บทที่ 54 ตอนที่ 54 เวลาโกรธน่ากลัว
55. บทที่ 55 ตอนที่ 55 ลมหายใจสะดุด
56. บทที่ 56 ตอนที่ 56 เงาของความไม่ไว้ใจ
57. บทที่ 57 ตอนที่ 57 ไม่ได้เลวร้ายที่สุด
58. บทที่ 58 ตอนที่ 58 ถูกลากเข้าสู่เกม
59. บทที่ 59 ตอนที่ 59 บันทึกวิดีโอทั้
60. บทที่ 60 ตอนที่ 60 คำแก้ตัวที่อ่อนแอที่สุด
61. บทที่ 61 ตอนที่ 61 ใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อยืนอยู่ข้างเธอ
62. บทที่ 62 ตอนที่ 62 ผมไม่ได้อยากทำร้ายคุณ
63. บทที่ 63 ตอนที่ 63 แปลว่าเธอร่วมมือกับเสี่ยจริง ๆ
64. บทที่ 64 ตอนที่ 64 เกิดอะไรขึ้น
65. บทที่ 65 ตอนที่ 65 ความจริงที่ยังไม่ดับ
66. บทที่ 66 ตอนที่ 66 คืนสุดท้ายของคำสัญญา
67. บทที่ 67 ตอนที่ 67 หลักฐานเดียวที่เธอเสี่ยงไปเอามาก็หายไปกับฝน
68. บทที่ 68 ตอนที่ 68 ปัดฝุ่นอย่างรังเกียจ
69. บทที่ 69 ตอนที่ 69 เธอไม่ได้หลักฐานใดติดมือมา
70. บทที่ 70 ตอนที่ 70 แทบหายใจไม่ออก
71. บทที่ 71 ตอนที่ 71 ไม่มีทางเชื่อ
72. บทที่ 72 ตอนที่ 72 เขาเองยังอายที่จะยอมรับ
73. บทที่ 73 ตอนที่ 73 จูบหน้าผากเธอ
74. บทที่ 74 ตอนที่ 74 คำปลอบตอนนี้คงไม่มีประโยชน์
75. บทที่ 75 ตอนที่ 75 ไม่มีทางเลือก
76. บทที่ 76 ตอนที่ 76 ของขวัญที่ไม่มีโอกาสมอบให้
77. บทที่ 77 ตอนที่ 77 ผลตรวจครรภ์
78. บทที่ 78 ตอนที่ 78 กำลังแตกสลายต่อหน้าต่อตา
79. บทที่ 79 ตอนที่ 79 ศักดิ์ศรีที่ถูกบาดแผลควบคุม
80. บทที่ 80 ตอนที่ 80 น้ำเสียงบางช่วงต่อกันไม่เนียน
81. บทที่ 81 ตอนที่ 81 ก่อนที่แม่จะถูกขู่ซ้ำ”
82. บทที่ 82 ตอนที่ 82 สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
83. บทที่ 83 ตอนที่ 83 เกือบสูญเสียชีวิตเล็ก ๆ
84. บทที่ 84 ตอนที่ 84 ไม่เรียกร้องอะไรตอบแทน
85. บทที่ 85 ตอนที่ 85 เด็กหญิงในสายหมอก
86. บทที่ 86 ตอนที่ 86 บ้านพักเล็ก ๆ เงียบลง
87. บทที่ 87 ตอนที่ 87 ในวัยที่ผ่านมาสี่ปี
88. บทที่ 88 ตอนที่ 88 ทำหน้าสลด
89. บทที่ 89 ตอนที่ 89 เหมือนหลุมลึกที่ดูดลมหายใจเขาออกไปทีละน้อย
ย่อ
ขยาย
