บทที่ 34 โลกที่พร่ามัว

โลกทั้งใบของโรสในตอนนี้ กลายเป็นเพียงภาพสีเบลอ ๆ ที่ผสมปนเปจนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร สำหรับคนที่มีค่าสายตาสั้นถึงห้าร้อย การสูญเสียแว่นตาไปก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกปิดตาเดิน

หญิงสาวก้าวเท้าสะเปะสะปะไปตามทางดินขรุขระอย่างไม่มั่นคง สองมือเล็กกระชับสาบเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ตัวใหญ่ที่คลุมทับเสื้อเชิ้ตเปีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ