บทที่ 37 กับดักของหมาป่า

เสียงรองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนใบไม้แห้งดังกรอบแกรบไปตลอดทางที่ทอดยาวลึกเข้าไปในป่า โลกเบื้องหน้าของโรสในตอนนี้เป็นเพียงภาพสีเขียวขจีที่เบลอจัดจนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นต้นไม้หรือพุ่มหญ้า

สิ่งเดียวที่เหนี่ยวรั้งไม่ให้เธอสะดุดรากไม้ล้มหน้าคะมำ คือฝ่ามือหนาสากที่สอดประสานกอบกุมมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

“พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ