บทที่ 39 อย่าดื้อนะ

เสียงหอบหายใจรวยระรินและอาการกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดของคนใต้ร่าง เพื่อกลั้นเสียงร้องครางไม่ให้เล็ดลอดออกไป ยิ่งโหมกระพือไฟปรารถนาในกายของพายุให้ลุกโชนจนแทบควบคุมไม่อยู่

เรือนร่างเย้ายวนที่ปราศจากบราเซียตัวจิ๋วบัดนี้อวดสายตาท้าทายแสงแดดอ่อน  ๆ ที่ลอดผ่านทิวไม้ลงมา หน้าอกอวบอิ่มชูชันรับสัมผัสจากฝ่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ