บทที่ 71 การเรียกร้องที่ว่างเปล่า

เสียงนาฬิกาบนผนังห้องพักของโรสดัง ติ๊ก... ติ๊ก... สม่ำเสมอตามจังหวะเวลา แสงไฟสีส้มจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานสาดส่องลงบนชีทเอกสารโปรเจกต์ โรสในชุดนอนผ้าฝ้ายสบาย ๆ กำลังนั่งพิมพ์โค้ดแก้บั๊กในโน้ตบุ๊กด้วยสมาธิที่แน่วแน่ ไร้ซึ่งความรุกลี้รุกลน ไร้ซึ่งความหวาดระแวง และไร้ซึ่งก้อนสะอื้นที่เคยจุกแน่นอยู่ในอก

บรร...