บทที่ 15 ตอนที่ 15 ไม่เหมือนเดิม..อีกแล้ว..

“ขอโทษนะครับน้องมีอา” เสียงทุ้มนุ่นละมุนของรุ่นพี่สุดหล่อมาดเนียบหรือ เดือนของคณะแพทย์ศาสตร์ปีก่อนเอ่ยขออนุญาตมีอาเบาๆ ในขณะที่ร่างสูงแบบบางแต่ไม่เก้งก้างขยับกายเข้าใกล้ยืนซ้อนหลังร่างบาง แล้ววาดแขนโอบเอวขอดเล็กตามคำสั่งของตากล้องที่ได้รับหน้าที่ถ่ายรูปโปสเตอร์โปรโมทครั้งนี้

“เออ..มะ..ไม่เป็นไรค่ะ”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ