บทที่ 100: เนื้อต่อเนื้อ

“คุณจ้องอีกแล้วนะ” ฉันพึมพำ

วิตตอริโอไม่ตอบ

เพราะแน่นอนอยู่แล้วว่าเขากำลังจ้องฉันอยู่

เราก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปสู่ความบ้าคลั่ง และฉันหมายถึงบ้าคลั่งจริงๆ

มันไม่ใช่แค่งานมั่วสุมทางเพศ แต่มันคืองานศิลปะ ความโกลาหลที่ห่อหุ้มด้วยแพรพรรณและหยาดเหงื่อ ม่านกำมะหยี่ แสงสีแดงขมุกขมัว เรือนร่างบิดเร่าไปต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ