บทที่ 119: เท้าข้างใต้

เซเลนา – มุมมองของฉัน

“ฉันไม่อยากตาย”

เสียงของฉันแผ่วเบา น่าสมเพช แต่มันก็ยังเล็ดลอดออกมา สั่นสะท้านผ่านเทปกาวที่มัดข้อมือฉันไว้แน่น

ผ้าปิดตาคันยุบยิบราวกับไฟลนที่ดวงตา แผ่นหลังของฉันเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสกับผนังโลหะของรถตู้ ต้องชันเข่าชิดอก

“ฉันจะหายไปเลย ฉันสาบาน” ฉันพูดเสียงดังขึ้น “พวกคุณไม่ต้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ